یادداشت| کلید کاهش تصادفات و ایمنی پایدار در ترافیک شهری چیست؟
تجربههای میدانی و تحلیلهای رفتاری نشان میدهد ترافیک شهری، پیش از آنکه مسئلهای فنی یا زیر ساختی باشد پدیدهای انسانی و رفتاری است.
بسیاری از حوادث و ناهنجاریهای ترافیکی، نه به دلیل نبود قانون و علائم، بلکه به سبب الگوهای رفتاری نادرست، تصمیمگیریهای شتابزده و ضعف در درک موقعیتهای ترافیکی رخ میدهد.
رفتار راننده در لحظه، حاصل ترکیبی از آموزش، عادت، نگرش و میزان مسئولیتپذیری اجتماعی اوست و رانندگی ایمن تنها به دانستن قانون محدود نمیشود بلکه به چگونه اجرا کردن آن در شرایط واقعی وابسته است.
رعایت حق تقدم، انتخاب سرعت متناسب با شرایط محیطی، حفظ فاصله ایمن و توجه کامل و پیوسته به محیط اطراف، مؤلفههایی هستند که مستقیماً با الکوی رفتاری راننده ارتباط دارند.
بررسی علمی در حوزه ترافیک نشان میدهد تغییر رفتار زمانی ماندگار خواهد بود که از سطح اجبار عبور کرده و به سطح باور و عادت برسد.
آموزشهای مستمر، تحلیل موقعیتهای واقعی رانندگی و تمرین تصمیمگیری صحیح در شرایط پرتنش، نقش مؤثری در اصلاح رفتار رانندگان ایفا میکند. در چنین رویکردی، راننده به جای واکنش هیجانی، تصمیمهای آگاهانه و پیش بینانه اتخاذ میکند.
از سوی دیگر، فرهنگ رانندگی تنها یک رفتار فردی نیست، بلکه رفتار اجتماعی است که بر ایمنی و آرامش همه شهروندان تاثیر میگذارد.
هر انتخاب نادرستی در رانندگی، زنجیرهای از پیامدها را برای دیگران ایجاد میکند، به همین دلیل اصلاح رفتار رانندگان باید بهعنوان یک راهبرد اساسی در مدیریت ترافیک شهری مورد توجه قرار بگیرد.
در نهایت، ایمنی پایدار در معابر شهری زمانی محقق میشود که رانندگی از یک کنش صرفاً فنی، به رفتاری مسئولانه، آگاهانه و مبتنی بر احترام متقابل تبدیل شود.
اصلاح رفتار رانندگان نه یک اقدام کوتاه مدت، بلکه فرآیندی مستمر و زیربنایی برای ساختن شهری امن و قابل زندگی است.
یاددشت از سرهنگ رضا عجم اکرامی – کارشناس عالی تصادفات و امور فنی وسایل نقلیه