یادداشت| بازخوانی هویت پاسدار در مکتب حسینی
امام حسین(ع) نماد والای پاسداری از دین خدا و کرامت انسانی است. قیام عاشورا، واکنشی آگاهانه به انحرافی بود که بنیانهای اعتقادی و اخلاقی جامعه اسلامی را تهدید میکرد. حضرت با ایستادگی در برابر ظلم، نشان داد که پاسداری از حقیقت، گاه نیازمند فداکاری جان، خانواده و همه داشتههاست. از همین رو، پاسداری در مکتب حسین(ع) صرفاً دفاع نظامی نیست، بلکه نوعی تعهد الهی برای حراست از ارزشها، عدالت، آزادی و عزت انسانهاست.
روز پاسدار یادآور این حقیقت است که پاسداران انقلاب اسلامی ادامهدهندگان همان مسیر نورانی هستند؛ مسیری که با ایمان، بصیرت و مسئولیتپذیری معنا پیدا میکند. پاسدار، پیش از آنکه حامل سلاح باشد، حامل اندیشه و باور است. او با شناخت زمانه و دشمن، در میدانهای مختلف دفاعی، امنیتی، فرهنگی و اجتماعی ایفای نقش میکند و همواره آماده است تا در راه صیانت از انقلاب و مردم، از آسایش و منافع شخصی خود بگذرد.
در چهار دهه گذشته، نقش پاسداران انقلاب اسلامی در دفاع از کشور و مقابله با تهدیدهای گوناگون بهروشنی نمایان شده است. از سالهای سخت دفاع مقدس تا مقابله با جریانهای تروریستی و ناامنساز، پاسداران با الهام از فرهنگ عاشورا، سد محکمی در برابر دشمنان این سرزمین ایجاد کردهاند. امنیت و ثبات امروز کشور، مرهون مجاهدتها و ایثارگریهایی است که بسیاری از آنها در سکوت و بیادعایی انجام شده است.
با این حال، میدان پاسداری در عصر حاضر تنها به عرصه نظامی محدود نمیشود. امروز دشمنان انقلاب اسلامی با بهرهگیری از جنگ ترکیبی، تلاش میکنند باورها، امید اجتماعی و اعتماد عمومی را هدف قرار دهند. جنگ شناختی، تحریف واقعیتها، القای ناکارآمدی و تضعیف سرمایه اجتماعی از جمله ابزارهایی است که در این نبرد به کار گرفته میشود. در چنین شرایطی، پاسدارِ تراز انقلاب اسلامی باید افزون بر توان دفاعی، از بصیرت، آگاهی رسانهای و شناخت عمیق اجتماعی برخوردار باشد؛ ویژگیهایی که ریشه در مکتب امام حسین(ع) دارد.
از سوی دیگر، پاسداری در جمهوری اسلامی ایران همواره با مردمداری و خدمترسانی گره خورده است.حضور فعال پاسداران در عرصههای سازندگی، محرومیتزدایی، امدادرسانی در حوادث طبیعی و کمک به اقشار آسیبپذیر، نشان میدهد که فلسفه پاسداری، حفظ امنیت همراه با خدمت صادقانه به مردم است. این رویکرد مردمی، سرمایهای ارزشمند برای نظام اسلامی و عاملی مهم در تقویت همبستگی اجتماعی محسوب میشود.
ولادت امام حسین(ع) همچنین یادآور عنصر «انتخاب آگاهانه» در مسیر پاسداری است. حضرت سیدالشهدا(ع) با علم به سرانجام راه، مسیر حق را برگزید و از هیچ تهدیدی نهراسید. پاسدار نیز با انتخاب این مسیر، آگاهانه مسئولیت سنگین دفاع از انقلاب را میپذیرد و میداند که این راه، نیازمند صبر، استقامت و گاه مظلومیت است. همین انتخاب آگاهانه است که به پاسداری معنا و ارزش میبخشد.
روز پاسدار فرصتی برای قدردانی از مجاهدتهای شبانهروزی مردانی است که با تأسی به امام حسین(ع)، امنیت و آرامش را برای جامعه به ارمغان آوردهاند. این روز همچنین یادآور مسئولیت خطیر همه آحاد جامعه در پاسداری از ارزشهای انقلاب اسلامی است؛ چرا که پاسداری، محدود به یک نهاد یا گروه خاص نیست، بلکه فرهنگی فراگیر است که باید در رفتار و نگرش اجتماعی تجلی یابد.
در نهایت، سوم شعبان نماد پیوند جاودانه عاشورا و انقلاب اسلامی است. پاسداری در مکتب حسین(ع)، یعنی ایستادن در برابر ظلم، دفاع از حق، خدمت به مردم و حفظ عزت اسلامی. این معنا، چراغ راه پاسداران انقلاب اسلامی در مسیر دشوار اما پرافتخار خدمت به اسلام، انقلاب و ایران اسلامی است.