یادداشت| تقویت هویت ملی با خلق نمادهای معاصر
مسئولیتپذیری در برابر وطن از جنس «انجام تکلیف» صرف نیست؛ گونهای از عشق عملی است که در بستر انتخاب آگاهانه جوانه میزند. این حس زمانی معنادار میشود که بدانیم:
هر قدم ما بر این خاک، ادامۀ راهی است که با خون شهدا رقم خورده است. هر تصمیم کاری، فرهنگی یا اجتماعی ما، خشت دیگری در بنای این خانه است.
پایبندی به آرمانهای جمهوری اسلامی، نه پیروی صرف از فرمولها، بلکه زنده نگهداشتن روح عدالت، استقلال و کرامت انسانی در قالب زمان و مکان حاضر است.
تقویت این حس نیازمند چهار محور کلیدی بازخوانی زنده تاریخ، مسئولیتپذیری خردمندانه، خلق نمادهای معاصر و وفاداری فعال است.
بازخوانی زنده تاریخ، تاریخ را نه به صورت رویدادهای منجمد در کتاب، بلکه بهمثابۀ رودی جاری ببینیم که امروز ما را سیراب میکند. هر شهید، قصهای از عشق بیمنّت است که باید در قالب زندگی روزمره بازگو شود.
مسئولیتپذیری خردمندانه، در هر جایگاه و نقشی که هستیم، دانشجو، کارمند، هنرمند، والد، کارمان را با این پرسش ارزیابی کنیم: «آیا این اقدام، حتی بهاندازۀ یک ذره، به استحکام میهن کمک میکند؟
خلق نمادهای معاصر، میهندوستی نیازمند نمادهایی است که با نسل امروز سخن بگوید. از هنر تا فناوری، باید زبانی نو برای بیان همان عشق دیرینه بیابیم.
وفاداری فعال، پایبندی به نظام و ارزشها، به معنای تکرار شعارهای گذشته نیست؛ بلکه به معنای درک عمیقِ فلسفۀ وجودیِ این مسیر و تطبیق آن با نیازهای زمانه است.
شهدا نگهبانان آسمانی این مرز و بوم هستند. پاسداری از خون آنها، به معنای زنده نگهداشتن آرمانهایی است که برای آن جان دادند.
این پاسداری، در احترام به قانون تجلّی مییابد. در دفاع از کرامت انسانها نمود پیدا میکند. در تلاش برای آبادانی و پیشرفت کشور متبلور میشود. شهید، «گذشته» نیست؛ او «حال» همیشگی این سرزمین است.
میهندوستی و مسئولیتپذیری، هنری است که هر روز باید آن را از نو آفرید. این هنر، ترکیبی است از آگاهی از گذشته، مسئولیت در حال و چشماندازی برای آینده.
ما نهتنها میراثداران این خاکیم، بلکه خالقان آینده آن هستیم. هر کدام از ما، اگر مسئولیت خویش را به نیکی دریابد، خود بهتنهایی نگهبان تمامی ارزشهایی خواهد بود که این سرزمین را مقدس ساخته است.
منیژهالسادات حسینی، سرپرست کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان کرمانشاه