بهمنماه ؛ طلیعهای برای بازخوانی دستاوردهای انقلاب اسلامی
اعیاد شعبانیه از ولادت امام حسین (ع) تا حضرت عباس (ع) و امام سجاد (ع) جشنوارهای از فضایل است. این روزها یادآور رشادت، آزادگی، ایثار و عبودیتاند؛ ارزشهایی که در متن انقلاب اسلامی، ریشهای عمیق و الهامبخش دارند.
اعیاد شعبانیه و دهه فجر، دو نقطه نورانی در تقویم انقلاباند؛ یکی یادآور ولادت منادیان حقیقت و دیگری یادآور پیروزی ملتی که برای عدالت قیام کرد. پیوند این دو، پیامی روشن دارد: مسیر انقلاب، همان مسیر اهلبیت (ع) است راهی مبتنی بر عدالت، خدمت، آزادی و کرامت انسان.
ولادت سومین پیشوا شیعیان جهان حضرت اباعبداللهالحسین علیهالسلام نماد مقاومت و آزادگی، در برابر ظلم و فساد
نام حسینبنعلی (ع)، صرفاً نام یک شخصیت تاریخی نیست؛ او حقیقت زنده و جاری در متن حیات انسانی است. حقیقتی که از بطن وحی برخاسته و در میدان عمل، با خون خویش معنا یافته است. سخن گفتن از حسین (ع)، سخن گفتن از انسان کامل، دینِ زنده و آزادی اصیل است.
امام حسین (ع) مدرسهای است که در آن، ایمان از سطح باور فراتر میرود و به کنش تبدیل میشود. مدرسهای که درس آزادگی را نه با خطابه، که با شهادت آموزش میدهد و عبودیت را نه در انزوا، بلکه در متن سختترین میدانهای تاریخ معنا میکند.
قرآن کریم، آینهای شفاف برای شناخت جایگاه اهلبیت (ع) است و حسین (ع) یکی از درخشانترین تجلیات این آیات نورانی به شمار میآید. آیه تطهیر، گواهی الهی بر طهارت ذاتی و عصمت خاندان پیامبر (ص) است و امام حسین (ع) در متن این اراده الهی قرار دارد.
حضور امام حسین (ع) در جمع اصحاب کساء، نشاندهنده پیوند ناگسستنی او با سرچشمه پاکی و حقیقت است. او شاخهای از درخت طیبهای است که ریشه در وحی دارد و ثمرهاش هدایت بشر در همه اعصار است.
آیات سوره «انسان» تصویری روشن از ایثار ناب اهلبیت (ع) ارائه میدهد؛ ایثاری که در آن، نیاز دیگران بر گرسنگی خویش مقدم میشود. امام حسین (ع) و خاندانش، نه در کلام، بلکه در عمل، مفسران حقیقی این آیات بودند.
صبر، یکی از ارکان اصلی شخصیت حسینی است. قرآن، صابران را صادقان و متقین مینامد و امام حسین (ع) عالیترین مصداق این صبر قرآنی است؛ صبری که در فقر، مصیبت و میدان نبرد، چهرهای الهی به خود میگیرد.
در آیینه روایات، جایگاه امام حسین (ع) با صراحت و عظمت ترسیم شده است. حدیث «حسینٌ منّی و أنا من حسین» بیانگر وحدت رسالت پیامبر (ص) و قیام حسینی است؛ پیوندی که دین را از تحریف نجات داد.
گریه پیامبر (ص) بر حسین (ع)، گریه بر یک فرزند نبود؛ اشک بر سرنوشت حقیقت بود. پیامبر میدانست که بقای اسلام، در گرو خون حسین (ع) است و عاشورا، نقطه تلاقی رسالت و شهادت خواهد شد.
روایت «سید شباب اهل الجنة» تنها بیان فضیلت فردی نیست، بلکه اعلام رهبری معنوی امام حسین (ع) برای همه نسلهاست. او سرور جوانان بهشت است، زیرا راه بهشت را با جان خویش هموار کرد.
امامت امام حسین (ع)، محدود به زمان حکومت ظاهری نیست. حدیث «امامان قاما او قعدا» نشان میدهد که امامت، حقیقتی فراتر از قدرت سیاسی است و حسین (ع)، حتی در میدان شهادت، امام هدایت باقی میماند.
در نگاه عارفانه، عاشورا رمز بقا و حیات دین است. امام حسین (ع) مصلحی است که برای احیای همه ارزشهای فراموششده قیام کرد؛ از عدالت و کرامت انسان تا امر به معروف و نهی از منکر.
خون حسین (ع)، حیات دوبارهای به اسلام بخشید. این خون، وجدانهای خفته را بیدار کرد و به تاریخ آموخت که دین بدون عدالت، پوستهای بیروح است و سکوت در برابر ظلم، خیانت به ایمان است.
زیارتنامههای حسینی، بیانگر جایگاه بیبدیل او در منظومه امامت است. امامی که خود، فرزند امام است و پدر امامان؛ حلقهای حیاتی در زنجیره هدایت الهی که زمین را از حجت خالی نگذاشت.
امام حسین (ع) به انسان معاصر میآموزد که میتوان در اوج بندگی ایستاد و زندگی و مرگ را یکسره برای خدا معنا کرد. مکتب او، دعوت به مسئولیتپذیری، آگاهی و ایستادگی است.
کربلا، جغرافیا نیست؛ حقیقت جاری در تاریخ است. هر اشک برای حسین (ع)، پیمانی دوباره با آزادی و هر سلام بر او، تجدید بیعت با حق است. سلام خدا بر حسین (ع)، که خونش تاابد سپیدهدان شقایقهای بیداری خواهد بود.
نویسنده: محمود خدری فعال رسانهای استان بوشهر