امام حسین(ع) گُهر بیبدیل جدش پیامبر اکرم(ص) است

وقار و شکوهی خاص، وجودش را میآراست، گویی نورِ الهی از او ساطع میشد. سخنانش، چون مشک، عطر فضیلت را در فضا پراکنده میکرد؛ در عین وقار، صمیمیت و راحتی خاصی داشت، به گونهای که هر کس در کنارش قرار میگرفت، احساس آرامش و صفا میکرد.
شجاعت و مردانگی در خونش جاری بود، اما نه از نوع شجاعت جنگاوری، بلکه از نوع شجاعت ایستادگی در برابر ظلم و ستم. حسین، با بینشش ، ایمانش و با عشقش به خدا، الگویی برای تمامی آزادگان و حقیقتجویان شد.
“خورشیدِ عشق، دوباره میتابد،در روزِ عیدِ حُسِین، شادی جاریگلزارِ کربلا، به رنگِ بهار،عطرِ یاس و گل، در هر کوی و سرای
زائرانِ عشق، از هر گوشه و کناری،با قلبی پُر از امید و لبخند رضوان، به سوی حسین میآیند.
علمِ حُسِین، چون پرچمِ پیروزی،نشانِ صبر و شجاعت، در تاریخهر قدم، نویدِ یک فردا بسازد،هر نگاه، روشنگرِ راهِ حقیقت
در این عیدِ مبارک، دلها شاد باد،یادِ حُسِین، در قلبها جاودان بادزنده باد عشقِ حسین، زنده باد!
حُسِین، اسطورهٔ ایثار، ازخودگذشتگی و پناهگاهِ دلهای شکسته است و نامش، تا ابد، در قلبهای شیفتگانش زنده خواهد ماند.