یادداشت| چرا اتوبوسها در آتش کین دشمنان ملت میسوزند؟
برای خرید، نگهداری و بهرهبرداری یک دستگاه اتوبوس شهری(واحد) شهرداریها قران قران از مردم پول جمع میکنند تا آن را مرکبی برای اقشار متوسط و پایینتر جامعه کنند.
استفادهکنندگان از این اتوبوسها، صاحبان خودروهای لوکس خارجی، حتی خودروهای سواری داخلی نیز نیستند، اقشاری هستند که قدرت خرید خدمت تاکسی معمولی هم ندارند و بهزحمت، اندک درآمد ماهیانهشان را برای هزینه مایحتاج عمومی زندگی به سر ماه میرسانند.
در سیره نظری و عملی امام خمینی(ره)؛ مستضعفان و مستمندان و زاغهنشینان ولینعمت و «نور چشمان ما و اولیای نعم همه هستند» از اینرو همه اقشار مختلف مردم را در برابر آنان مسئول میدانند و خطاب به مسئولین میفرمایند: «مصلحت پابرهنهها و گودنشینها و مستضعفین، را بر مصلحت قاعدین در منازل و مناسک و متمکنین و مرفهین» مقدم بدارند.
دشمن با آتشزدن اتوبوسها و داراییهای عمومی مردم، دقیقاً همین ولینعمتان نظام را هدف قرار داده است.
دشمنی که مدعی بود تأسیسات هستهای ایران را با تجهیزات هایتِک نظامی نابود کرده، اینک با خفت و خواری و دریوزگی از چند فرد خودباخته، سطح آرزوهای باطل خود را به آتش زدن چند سطل آشغال و اتوبوس واحد تنزل داده و همهی جارچیهای دهانگشاد و بیشرف او نیز شبانهروز برای او کف میزنند.