یادداشت| روایت ماندگار وفاداری و ایثار در امتداد عاشورا

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از زنجان، نرگس رسولی – ولادت حضرت ابوالفضل العباس(ع) تنها یک مناسبت مذهبی نیست، بلکه فرصتی برای بازخوانی عمیق مفاهیمی است که ستون‌های هویت دینی و انقلابی جامعه اسلامی را شکل داده‌اند. وفاداری، بصیرت، ایثار و ولایت‌مداری، مؤلفه‌هایی هستند که در شخصیت علمدار کربلا به اوج خود رسیدند و نام‌گذاری این روز به عنوان «روز جانباز» نشان‌دهنده پیوند عمیق میان عاشورای حسینی و حماسه‌آفرینی‌های جانبازان انقلاب اسلامی و دفاع مقدس است.

حضرت عباس(ع) در کربلا تنها یک فرمانده شجاع یا یک رزمنده فداکار نبود؛ او نماد اطاعت آگاهانه از امام زمان خویش بود. عباس(ع) همه هستی خود را در مسیر دفاع از ولایت فدا کرد و نشان داد که وفاداری، زمانی معنا می‌یابد که انسان از خواسته‌های شخصی عبور کند. او می‌توانست بنوشد، بازگردد یا جان خویش را نجات دهد، اما مکتب عباس(ع) بر «ترجیح امام بر جان» استوار بود.

جانبازان انقلاب اسلامی نیز در دوران معاصر، همین مکتب را زندگی کردند. آنان با آگاهی و ایمان، قدم در راهی گذاشتند که پایانش زخمی عمیق بر جسم و رنجی ماندگار در زندگی بود، اما این مسیر را با افتخار انتخاب کردند. جانبازان سند زنده صداقت نسل ایثارند؛ نسلی که در سخت‌ترین شرایط، امنیت و عزت کشور را بر آسایش خود مقدم دانست.

جانباز بودن تنها به معنای مجروح شدن در میدان جنگ نیست؛ جانبازی یک روحیه است، یک جهان‌بینی که در آن انسان از خود عبور می‌کند تا حقیقت بماند. بسیاری از جانبازان پس از جنگ نیز در میدان‌های اجتماعی، فرهنگی و حتی اقتصادی نقش‌آفرینی کرده‌اند و ثابت کرده‌اند که محدودیت جسمی، مانع مسئولیت‌پذیری و خدمت به جامعه نیست.

حضرت عباس(ع) در اوج عطش، وقتی به آب رسید، یاد تشنگی امام حسین(ع) و کودکان خیمه‌ها افتاد. این لحظه، نقطه اوج ایثار است؛ جایی که انسان از ابتدایی‌ترین نیاز خود می‌گذرد تا وظیفه‌اش را به انجام برساند. جانبازان نیز در سال‌های دفاع مقدس، بارها و بارها چنین انتخاب‌هایی کردند؛ انتخاب‌هایی که امروز امنیت و آرامش کشور ثمره آن است.

روز جانباز، فرصتی است برای تأمل دوباره در وظایف جامعه نسبت به این سرمایه‌های انسانی. تکریم جانبازان نباید به مراسم‌های نمادین و پیام‌های مناسبتی محدود شود. رسیدگی به مسائل درمانی، معیشتی، اشتغال و حفظ کرامت اجتماعی جانبازان، حداقل وظیفه‌ای است که جامعه در برابر فداکاری آنان بر عهده دارد. بی‌توجهی به این مسائل، فاصله گرفتن از روح عاشورا و مکتب عباس(ع) است.

نسل جوان امروز، شاید میدان‌های نبرد را ندیده باشد، اما می‌تواند با نگاه به جانبازان، معنای واقعی ایثار را لمس کند. جانبازان روایتگران زنده تاریخ‌اند؛ روایتگرانی که بدون شعار و اغراق، از حقیقت دفاع سخن می‌گویند. انتقال فرهنگ ایثار و مقاومت به نسل‌های آینده، بدون توجه جدی به جایگاه جانبازان، ممکن نخواهد بود.

ولادت حضرت ابوالفضل العباس(ع) یادآور این حقیقت است که جامعه اسلامی برای بقا و پیشرفت، نیازمند الگوهای عینی وفاداری است. جانبازان امروز، همان الگوهای زنده‌اند که نشان می‌دهند مسیر حق، اگرچه دشوار است، اما پایان آن عزت، سربلندی و آرامش است.

در پایان، روز جانباز فرصتی برای تجدید عهد با آرمان‌های عاشورا و انقلاب اسلامی است. پاسداشت جانبازان، پاسداشت فرهنگ ایثار، مقاومت و ولایت‌مداری است؛ فرهنگی که اگر زنده بماند، جامعه اسلامی در برابر همه تهدیدها بیمه خواهد شد و راه حضرت عباس(ع) همچنان چراغ هدایت نسل‌ها خواهد بود.