دردهایی که دیده نمیشود و انسانهایی که هرگز فراموش نمیشوند
جانبازان، بهویژه جانبازان شیمیایی و جانبازان اعصاب و روان، درحقیقت حاملان زخمهایی هستند که نهتنها جسم، بلکه روان، خانواده و سبک زندگی آنان را تحت تأثیر قرار داده است؛ زخمهایی که بسیاری از آنها با گذر زمان نهتنها التیام نیافته، بلکه عمیقتر و پیچیدهتر شدهاند. آثار دیررس بمبارانهای شیمیایی، مشکلات تنفسی مزمن، نارساییهای عصبی، اختلالات روانی، و دردهای مستمر، جانبازان را وارد نبردی خاموش و طولانی کرده است؛ نبردی که پس از پایان جنگ نیز ادامه دارد.
واقعیت این است که جانبازان شیمیایی و اعصاب و روان، بیش از دیگر گروهها در معرض فرسایش تدریجی قرار دارند؛ فرسایشی که گاه دیده نمیشود و کمتر در آمار و گزارشها بازتاب مییابد. بسیاری از این عزیزان، علاوه بر رنج جسمی، با مشکلات معیشتی، بروکراسیهای فرساینده درمانی، کمبود خدمات تخصصی به ویژه به دلیل تحریمهای ظالمانه دشمنان، دستوپنجه نرم میکنند. این در حالی است که هزینههای درمان آنان ماهیتی مستمر، تخصصی و مادامالعمر دارد و نمیتوان با نگاه مقطعی یا مناسبتمحور به آن نگریست.
توجه به جانبازان، بهویژه جانبازان شیمیایی و اعصاب و روان، یک اقدام صرفاً حمایتی یا عاطفی نیست؛ بلکه یک ضرورت راهبردی و اجتماعی است. جامعهای که نتواند از سرمایههای انسانیِ ایثارگر خود صیانت کند، در بازتولید فرهنگ فداکاری و مسئولیتپذیری دچار آسیب خواهد شد. تکریم جانبازان تنها در برگزاری مراسم و صدور پیامهای تبریک خلاصه نمیشود؛ بلکه در سیاستگذاری دقیق، تخصیص عادلانه منابع، دسترسی آسان و محترمانه به خدمات درمانی، توانبخشی روانی، حمایت از خانوادهها و فراهمکردن بستر حضور فعال آنان در جامعه معنا پیدا میکند.
نباید فراموش کرد که جانبازان اعصاب و روان و البته جانبازان شیمیایی بیش از هر گروه دیگری نیازمند درک اجتماعی، آموزش عمومی و کاهش انگهای ناآگاهانه هستند. بسیاری از مشکلات این عزیزان، نه از ناتوانی، بلکه از فقدان فهم درست و همراهی اجتماعی ناشی میشود. سرمایهگذاری در حوزه سلامت روان جانبازان، در حقیقت سرمایهگذاری برای سلامت اخلاقی و انسانی جامعه است.
روز جانباز و میلاد حضرت ابوالفضلالعباس (ع)، فرصتی برای بازنگری در رویکردهاست؛ فرصتی برای عبور از نگاه نمادین به نگاه مسئولانه و پایدار. جانبازان، اسناد زنده استقلال و عزت این سرزمیناند و پاسداشت آنان، نه یک لطف، بلکه ادای دِینی تاریخی است. دِینی که هر روز تأخیر در آن، بهای سنگینتری برای فرد و جامعه به همراه خواهد داشت
میلاد علمدار کربلا و تقارن با روز علمداران صبر در ایران امروز
بنابراین، روز جانباز، همزمان با سالروز میلاد باسعادت حضرت ابوالفضلالعباس(ع)، فرصتی ارزشمند برای تکریم مردان و زنانی است که با تأسی از سیرهی علمدار کربلا، ایثار، وفاداری و ازخودگذشتگی را در عمل معنا کردند.
حضرت عباس(ع) نماد بصیرت، شجاعت و وفاداری تا پای جان است و جانبازان سرافراز میهن اسلامی، ادامهدهندگان همین راه نورانیاند؛ انسانهایی که در سختترین شرایط، سلامت و آسایش خود را فدای عزت، استقلال و امنیت کشور کردند و امروز نیز با صبر و استقامت، درس زندگی و ایمان میآموزند.
گرامیداشت روز جانباز، تنها یک مناسبت تقویمی نیست، بلکه یادآور مسئولیت همگانی در قبال این سرمایههای گرانقدر انقلاب و دفاع مقدس است؛ مسئولیتی که توجه به کرامت، معیشت، درمان و حضور فعال جانبازان در متن جامعه را میطلبد.
بیتردید، جامعهای که قدردان جانبازان خود باشد، ریشه در فرهنگ عاشورا دارد و مسیر آیندهاش را با چراغ ایثار و فداکاری روشن میکند. میلاد حضرت ابوالفضلالعباس(ع) و روز جانباز را به همه جانبازان، خانوادههای صبور آنان و آحاد ملت ایران تبریک و تهنیت عرض میکنیم.
یادداشت از: مبین جلیلی