یادداشت| روایت بیادعای قهرمانی در متن زندگی روزمره
جانبازان، روایت زنده حماسه هستند؛ حماسهای که نه در کتابهای تاریخ محصور مانده و نه در قاب خاطرهها کهنه شده است. آنان یادگار روزهایی هستند که ایمان، شجاعت و ایثار، معنایی عینی داشت و انسان، از جان خویش پلی میساخت برای عبور یک ملت از طوفان تهدیدها. جانبازان، حافظان بیادعای این معنا هستند؛ حقیقتی زنده که در نبض جامعه جریان دارد و مسیر عزت و پایداری را به نسلها یادآوری میکند.
جانبازان، ستارگان درخشان آسمان عزت و استقلال این سرزمین هستند؛ مردان و زنانی که در بزنگاههای سرنوشتساز تاریخ، جان و سلامتی خویش را بیهیچ چشمداشتی در طبق اخلاص نهادند تا امروز، ایران اسلامی در امنیت، اقتدار و آرامش نفس بکشد و آینده را با اطمینان بنگرد. آنان با ایستادگی خاموش اما ماندگار خویش، معنای واقعی وفاداری به میهن، ایمان و آرمانهای انقلاب را در تاریخ این سرزمین ثبت کردند.
اگر امروز پرچم سهرنگ جمهوری اسلامی ایران با صلابت بر فراز قلههای افتخار برافراشته، این شکوه، حاصل ایستادگی قامتهایی است که شاید خمیده شده باشند، اما هرگز شکسته نشدند. این اقتدار، وامدار ارادههایی است که در برابر دشمنان تا بن دندان مسلح ایستادند و با ایمان، بصیرت و غیرت، معادلات قدرت را تغییر دادند؛ ارادههایی که در لحظههای سرنوشتساز، مسیر تاریخ را عوض کردند.
جانبازان، سندهای زنده حقانیت انقلاب اسلامیاند؛ شاهدانی خاموش اما گویا که با جسمی مجروح و روحی آسمانی، اجازه ندادند ذرهای از خاک، شرافت، استقلال و هویت این ملت خدشهدار شود. آنها، قهرمانان بیادعای این سرزمین هستند؛ اسطورههایی که نه در افسانهها، بلکه در متن زندگی روزمره حضور دارند. این قهرمانان بیهیاهو، بار سنگین تاریخ را بر شانههای صبور خود حمل میکنند.
قهرمانانی که میدان نبردشان پایان نیافته و هر روز، در سکوت خانهها و کوچهها، با دردهای مزمن، محدودیتها و رنجهای پنهان دستوپنجه نرم میکنند. آنان با صبر، با پایبندی به ایمان، ولایت و ارزشها، بیآنکه فریادی برآورند، به جامعه میآموزند که ایثار، مفهومی زنده و جاری است؛ حقیقتی عمیق که نه در شعارها، بلکه در سبک زندگی معنا مییابد.
همزمانی روز جانباز با میلاد باسعادت حضرت ابوالفضلالعباس(ع)، پیامی روشن و ژرف در خود دارد؛ پیوندی ناگسستنی میان فرهنگ جانبازی و مکتب عاشورا. جانبازان این مرزوبوم، تربیتیافتگان همان مدرسه هستند؛ رهروان راه سقای دشت کربلا که وفاداری، غیرت، بصیرت و ایستادگی را نه در کلام که در میدان عمل به نمایش گذاشتند و با اقتدا به ولایت، مسیر عزت، استقلال و سربلندی را برای نسلهای پس از خود هموار ساختند.
آنان پرچمداران جبهه مقاومت و پاسداران هویت انقلابی ملت ایران هستند؛ پشتوانهای سترگ برای نظام مقدس جمهوری اسلامی که در سختترین شرایط، با ایمان، آگاهی و مسئولیتپذیری، در کنار انقلاب ایستادند. جانبازان امروز نیز، با حضور اثرگذار، بصیرت اجتماعی و پایبندی به آرمانها، چراغ امید و استقامت را در جامعه روشن نگاه داشته و مانع فراموشی ارزشهایی شدهاند که این انقلاب بر پایه آنها شکل گرفته است.
در کنار این قهرمانان، نمیتوان و نباید از نقش بیبدیل خانوادههای جانبازان غافل شد. همسران، فرزندان و خانوادههای صبور آنان، مجاهدان گمنام این حماسه بزرگاند؛ انسانهایی نجیب و بزرگمنش که سالها با صبر، ایثار، مراقبت و همراهی بیدریغ، بار سنگین این مسیر پرافتخار را بر دوش کشیدهاند. آنان شریک رنجها و صبورانهترین همراهان این راه و بیتردید شایسته بالاترین مراتب تکریم، احترام و قدردانی هستند.
روز جانباز، صرفاً یک مناسبت تقویمی نیست؛ میعادگاهی است برای مکث، بازاندیشی و تجدید عهد. عهدی دوباره با آرمانهای شهدا، جانبازان و امام شهیدان، عهدی برای ایستادن تا آخرین نفس بر مسیر عزت، مقاومت و ولایت؛ مسیری روشن که با خون و درد نوشته شده و امروز، پاسداشت آن، مسئولیتی همگانی و تاریخی است؛ مسئولیتی که تنها با وفاداری، آگاهی و عمل به ارزشها معنا پیدا میکند.