جانبازان؛ تصویر واقعی ایثار و پایمردی/زخمهایی مانده و تلخ!
در تقویم فرهنگ ایثار و مقاومت ایران، جانبازان جایگاهی ویژه دارند؛ کسانی که خود را در برابر دشمن فدا کردند تا امنیت و آرامش امروز جامعه را به ما بسپارند. ایثار این قشر عزیز، میراثی گرانسنگ است که هرگز نباید فراموش شود.
استان کردستان، از دیار مردمانی سختکوش و پرتلاش، سهم بزرگی در این هویت ایثارگری دارد. طبق آمار بنیاد شهید و امور ایثارگران، کردستان بیش از 9 هزار جانباز را در راه حفظ استقلال و امنیت کشور تقدیم انقلاب اسلامی کرده است – مردمانی که بخشی از آنها در راه آرمانهای انقلاب آسیبهای جسمی و روحی عمیق پذیرفتهاند.
این آمار تنها یک رقم در گزارشها نیست؛ بلکه بیانگر سالهای سختی است که این عزیزان برای ما و برای کشور سپری کردهاند – از میدانهای نبرد تا روزهای کنونی که هنوز تبعات رزم و ایثار را با خود حمل میکنند.
جانبازان کردستان، مانند دیگر ایثارگران کشور، چهره حقیقی مقاومت هستند. مردانی و زنانی که نه بهدنبال نام و نشان، بلکه بهخاطر عشق به وطن و مردم، در برابر سختترین شرایط ایستادند و با تحمل جراحات، به زندگی ادامه دادند.
ولادت حضرت ابوالفضل العباس (ع)، که خود نمادی از وفاداری، شجاعت و فداکاری در تاریخ اسلام است، بهترین نماد برای یادآوری ارزشهای این جامعه ایثارگر به شمار میآید. شباهتهای روحی میان ایشان و جانبازان ایران، پیوندی عمیق فرهنگی و انسانی ایجاد میکند.
در سطح کشور، جمعیت ایثارگران و جانبازان نزدیک به 574 هزار نفر است؛ جمعیتی که در کنار شهدای گرانقدر، تاریخ مقاومت ملت ایران را رقم زدهاند.
در کردستان نیز جانبازانی هستند که هر روز زندگی را با درد و سختی تحمل میکنند – دردهایی که جسمی نیستند، بلکه حادثههای روحی، اجتماعی و اقتصادی را نیز در بر میگیرند. زخمیتر از اینها هم احساس فراموششدگی برخی از آنان در جامعه است، این دردِ ناگفته، نیازمند توجه جدی و عملی در سطح مسئولان و جامعه است.
بسیاری از جانبازان کردستانی نهتنها با مشکلات جسمی دستوپنجه نرم میکنند، بلکه با چالشهای معیشتی، درمانی و اقتصادی نیز مواجهاند. مسئولان باید قدردان این سرمایههای انسانی باشند و همه ظرفیتهای قانونی، حمایتی و اجرایی را برای آنان بهکار بگیرند.
روز جانباز، نباید فقط در پوسترها و پیامهای تبریک خلاصه شود؛ بلکه باید تعهد عملی به بهبود شرایط زندگی جانبازان معنا یابد. این تعهد باید در دستور کار نهادهای مسئول قرار گیرد تا چهره ایثار در جامعه بازنمایی واقعیتری پیدا کند.
مردم کردستان، ایثارگری را در زندگی روزمره، در فرهنگ خانوادگی و در حافظه تاریخی خود ثبت کردهاند. آنان جانبازان را نه فقط بهعنوان مصادیق جنگ، بلکه بهعنوان نماد مقاومت، صبر و امید میشناسند.
اما یاد و خاطره این عزیزان زمانی واقعیتر زنده میشود که در سیاستگذاریها، تخصیص منابع و اولویتهای توسعهای استان و کشور، جایگاه ویژهای برای آنان تعریف شود؛ جایگاهی که شایسته تقدیر و توجه عملی باشد.
جانبازان کردستان، نماد تاریخ پرفراز و نشیب این دیارند؛ مردمانی که از خاک و خون خود گذشتند تا امروز این سرزمین امن و آرام بماند. این حقیقت باید هر ساله، فراتر از شعار، در اقدامات میدانی و برنامهریزیهای اجرایی دیده و احساس شود.
امروز، در روز ولادت حضرت ابوالفضل العباس (ع) و روز جانباز، وظیفه ما این است که نه تنها یاد آنان را گرامی بداریم، بلکه مسیر خدمت به جانبازان را با قاطعیت ادامه دهیم – تا هر زخمی التیام یابد و هر صدای رنج شنیده شود.
یادداشت از: رامیار غفاری
انتها یپیام/481