عباس؛ نامی که پژواکِ فداکاریش در تاریخ طنینانداز است
عباس، تجسمی از وفاداری و خلوص بود. نگاهش، گویی آمیزهای از عشق و دلتنگی بود به خواهرش، حضرت زینب(س). او با هر قدمی که برمیداشت، سربلندیِ خاندان پیامبر را فریاد میزد. یادِ سقای کربلا، یادِ مردی است که در اوجِ قدرت و توانایی، خود را وقفِ خدمت به دیگران کرد.
عباس… نامی که با هر بار شنیدنش، چشمی تر میشود و قلبی به یادِ فداکاری میافتد. او نه تنها پهلوان شمشیر بود، بلکه پهلوانِ عشق و وفایی که تا ابد در تاریخ جاودانه شده است. سقایی که با آن، آب حیات را به لبهای تشنهی اهلبیت میرساند، نمادی از از خودگذشتگی و خدمت بیریاتر بود. عباس، تجسمِ خلوص و ایثار، کسی که در میانِ گرد و غبارِ جنگ، تنها به یاری رساندن مشغول بود. نگاهش، آینه ای از وفاداری و قلبش، دریایی از مهربانی بود. چه خوش گفتنیست که عباس، دریغِ اهلبیت بود و در نبودِ او، غم و اندوهی بس عظیم بر دوششان سنگینی میکرد.”
علیرغم آسیبهای فراوان و تلاشهای بیامان دشمن برای جلوگیری از رسیدن آب به خیمهها، عباس با سماجت و ایثار، وظیفهی خود را به انجام رساند. او اسطورهای از مردانگی و از خودگذشتگی است که تا ابد در قلبهای شیعیان جای خواهد داشت. عباس، نمادی از خلوص نیت و فداکاری بیحد و مرز، کسی که با خونِ خود، پیامِ عاشورا را به تاریخ هدیه داد.
