روایت یک جنایت؛ مسجد حضرت امیر(ع) گرگان چگونه به آتش کشیده شد؟
.
دست پخت اجنبی برای یک ملت همیشه همین بوده، آشوب، تخریب و ناامنی و شکستن مقاومت ملت در برابر دشمن. این بارهم دشمن با یک سناریوی حساب شده و دقیق به میدان آمد اما محاسباتش مانند همیشه غلط بود. او تصور کرد اعتراض مردم درباره مشکلات اقتصادی، به معنای فاصله گرفتن آنها از نظام و انقلاب اسلامی است که همین مردم در 46 سال گذشته با وجود همه فشارها و مشکلات آن را حفظ کرده بودند!
مزدوران دشمن و اغتشاشگران آموزش دیده در شبهای 18 و 19 دی ماه مرتکب جنایتهای بزرگی شدند. یکی از این اقدامات شنیع اهانت به مقدسات مردم بود. جمعیتی که تقریبا از سازمان آب به سمت میدان ولیعصر ( کاخ) حرکت میکرد از سوی برخیها برای سر دادن شعارهای هنجارشکنانه تهییج میشد. تا اینکه اغتشاشگرانی که مردم را سپر انسانی خود کرده بودند از ناامنی که به وجود آوردند استفاده کرده و به مسجد حضرت امیر (ع) گرگان حمله ور شدند؛ مسجدی که در خیابان اصلی شهر واقع شده است.
برخی از این آشوبگران و اغتشاشگران دربهای مسجد را شکستند و وارد مسجد شدند، بخشی از وسایل مسجد را تخریب کرده و به مقابل درب مسجد آوردند. گروهی دیگر داخل مسجد را با همه چیزش به آتش کشیدند. حتی قرآن و کتب ادعیه، مهرها و تسبیحها، فرشها، پرچمها، تصاویر شهدا و غیره هرآنچه که در مسجد بود را به آتش کشیدند.
آنها به مرکز نیکوکاری مسجد که گره از کار مردم باز میکرد هم رحم نکردند، آنجا را هم تخریب کردند، دفتر مسجد را به آتش کشیدند. یک آتش هم در حیاط مسجد برپا کردند و آنجا را آتش زدند. کسانی هم که در مقابل درب بودند با گذاشتن برخی وسایل در مقابل درب مسجد از جمله قرآن و فرش و برخی لوازم دیگر آنجا را به آتش کشیدند تا امکان کمک رسانی و خاموش کردن آتش را از مردم و نیروهای آتش نشانی بگیرند.
صحنههایی که در آن دو شب اتفاق افتاد نشان داد که بخشی از معترضان یا بهتر است بگوییم اغتشاشگران، مسیر خود را کاملاً از مطالبات مردم جدا کرده و به سمتِ هتک حرمتِ مقدسات گام برداشتهاند. عبور از آن خیابانها و دیدن آثار باقیمانده از خشونت، تصویری متفاوت از واقعیت را نمایان میکند. مسجدی که سالها نه تنها محل برگزاری نماز جماعت، بلکه مرکز تجمع و همبستگی اهالی این منطقه بوده، هدف حمله عدهای مزدور قرار میگیرد. در حالیکه این اماکن مقدس، همواره در فرهنگ ایرانی-اسلامی، پناهگاهی برای مردم در لحظات سخت بودهاند، اما در آن شب، خود به محل هدف خشم و کینه عدهای تبدیل شدند.
تصاویر و مشاهدات میدانی حاکی از آن است که اغتشاشگران با بیرحمی تمام، به سمت برخی اماکن مذهبی هجوم بردند. شکستن شیشههای مساجد و تخریب ورودیها، شروع ماجرا بود. اما اقدامی که عمق فاجعه و انحراف مسیر این اعتراضات را آشکار ساخت، حمله به ساحت قرآن کریم بود. در صحنهای که تماشای آن برای هر انسان منصفی، حتی با باورهای مذهبی متفاوت، قابلقبول نیست، نسخههایی از قرآن کریم توسط اغتشاشگران پاره و به آتش کشیده شد.
این اقدام شنیع، واکنشهای شدید و گستردهای را در میان مردم متدین ایران برانگیخت. جامعهای که باورهای دینیاش در ریشههای فرهنگ و تاریخش تنیده شده است، چنین صحنههایی را نه تنها یک تخریب فیزیکی، بلکه یک توهین مستقیم به هویت و وجود خود تلقی میکرد. مردم میگویند ممکن است از وضعیت اقتصادی و گرانی گلایه داشته باشند، اما آتش زدن مسجد و قرآن، خط قرمزی است که هیچ دغدغهی مادیای نمیتواند توجیهاش کند.
آتش زدن مساجد و قرآن، نمادی از جنگ نرم و ترکیبی علیه هویت ایرانی- اسلامی است. اغتشاشگران با این کار خواستند پیامی بفرستند که امنیت روانی و معنوی جامعه را هدف قرار دادهاند. اما تاریخ نشان داده است که مردم ایران در طول قرنها، همواره در برابر هتک حرمت به مقدسات خود ایستادگی کردهاند. این اقدامات ضدارزشی، نه تنها باعث تضعیف نظام نمیشود، بلکه با ایجاد انزجار عمومی، فاصلهی میان مردم و اغتشاشگران را بیشتر میکند.
شاهدان عینی میگویند که اغتشاشگران با هرچه که در دست داشتند از چوب و سنگ گرفته تا کوکتل مولوتف به سمت ساختمان مسجد هجوم بردند. آنها ابتدا به در و پنجرهها و نمادهای دینی بیرونی آسیب زدند و سپس با بیرحمی تمام، آتش را در بخشهایی از خانه خدا برافروختند.
این در حالی است که مردم گرگان در تاریخ پرافتخار خود، نخستین مدافعان حرم در تاریخ انقلاب اسلامی بودهاند. مردمی که در 5 آذر سال 1357 در پی هتک حرمت عمال رژیم استبدادی پهلوی به حرم مطهر رضوی به خیابانها آمدند و با تقدیم 14 شهید و بیش از 200 مجروح، حماسهای خونین را در تاریخ این انقلاب به ثبت رساندند.