چرا اغتشاشگران به مساجد و امامزادهها حمله کردند؟
در حوادث اخیر، حمله به مساجد، حسینیهها و امامزادهها بهعنوان یکی از نگرانکنندهترین جلوههای خشونت سازمانیافته در اغتشاشات مشاهده شده است؛ اتفاقی که ابداً تصادفی یا هیجانی نیست، بلکه بخشی از یک طراحی هدفمند در جنگ شناختی و عملیات ترکیبی علیه جامعه ایران محسوب میشود.
اما این سؤال مطرح میشود گه چرا چنین اماکنی که پیوند عمیقی با هویت و زندگی مردم دارند، مورد تهاجم قرار میگیرند؟ نخست آنکه اماکن مذهبی در ایران صرفاً بناهای عبادی نیستند، بلکه پایگاههای فرهنگی، اجتماعی و نمادهای اصلی همبستگی عمومی به شمار میروند.
هر جریانی که قصد گسست اجتماعی را داشته باشد، پیش از هر چیز تلاش میکند این ستونهای پیونددهنده مردم را هدف قرار دهد. مسجد و حسینیه محل مراجعه مردم، امداد اجتماعی، همدلی محلی و مرکز شکلگیری شبکه حمایتهای مردمی بوده و طبیعی است که طراحان آشوب برای تضعیف این پشتوانه اجتماعی، این نقاط را در اولویت حمله قرار دهند.
از سوی دیگر، در جنگ روایتها، دشمن با حمله به نمادهای دینی میکوشد نوعی دوقطبیسازی کاذب میان «مردم و دین» ایجاد کند، درحالیکه تجربههای تاریخی نشان داده است جامعه ایرانی، از دورترین روستاها تا بزرگترین شهرها، با امامزادهها و مساجد پیوندی عاطفی و هویتی دارد.
تخریب این اماکن تلاشی برای ایجاد خلأ هویتی، ضربه به معنویت و القای این پیام غلط است که جامعه در تضاد با باورهای دینی قرار دارد. بُعد دیگر این حملات، ایجاد شوک روانی و تحریک احساسات مذهبی مردم با هدف گستردهتر کردن خشونت است.
تخریب یک مکان مقدس، اثر روانی و رسانهای چند برابری دارد، بهگونهای که گروههای افراطی از این واکنشها برای رادیکالتر کردن فضا و خارج کردن اعتراضات از شکل عقلانی و اجتماعی بهره میبرند. مجموع این رفتارها نشان داد که هدف اصلی طراحان اغتشاش، نه اعتراض و مطالبهگری، بلکه ضربهزدن به هویت، سرمایه اجتماعی و آرامش مردم بود.
مساجد و امامزادهها در استان البرز همچون سراسر ایران ریشههای معنوی و اجتماعی مردم هستند و تخریب آنها نشانهای روشن از رویکرد ضداجتماعی و ضد مردمی اغتشاشگران سازمانیافته بود.
بهعنوان پیشنهاد، رسانههای استان البرز میتوانند با روایت دقیق، مستند و آرامبخش، این خلأ را پُر کنند، بهویژه با بازنمایی نقش واقعی اماکن مذهبی در زندگی روزمره مردم کرج، فردیس، اشتهارد، محمدشهر و ماهدشت و …
مستندسازی خدمات اجتماعی مساجد، گفتوگو با مردم محلی، بازنمایی نقش این اماکن در بحرانها و روایتهای امیدآفرین از بازسازی و حضور دوباره مردم، میتواند پادزهری قدرتمند در جنگ روایتها باشد و اجازه ندهد دشمن با تخریب نمادهای دینی، تصویر جعلی از جامعه ایرانی ارائه کند.