دلتنگی جمعه، زیباترین نماز بی‌زبانی است

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از مشهد،ای دل‌هایی که در عصر جمعه پر می‌شوید از غبار فراق و غروب آفتابِ انتظار… این مایی که هنوز در کوچه‌های تاریخ، چشم به راه کاروانی هستیم که وعدهٔ آمدنش، نفس‌های زمین را عطرآگین کرده است.

غروب جمعه، زمانی است که دیوارهای زمان نازک می‌شود و فاصله‌ها، دلگیرتر… آفتاب که پشت کوهسار غربت فرو می‌غلتد، گویی پرده‌ای دیگر بر قامت ایام کشیده می‌شود و فریاد در گلویمان می‌ماند: «باز هم جمعه‌ای گذشت و تو نیامدی»…

انتظار، رازی است در سینهٔ تاریخ؛ منتظر، کسی نیست که تنها چشم به راهِ روزی باشد؛ منتظر، کسی است که دل را برای دیدار آماده می‌کند.

او می‌داند که ظهور، ناگهانی و دفعی است، همچون طلوع خورشید از پس ابرهای غیبت؛ اما این قیام بزرگ، نیازمند جان‌هایی است که پیش از آن، در کویر تهذیب نفس، باران شده باشند. پس انتظار ما، بیکار ننشستن است؛ انتظار، تمرین ایثار و سربازی برای آن نهضت عظیم است.

دلتنگی امروز، فقط حسرت یک حضور ساده نیست؛ نیایشی است منثور. حسی است که از عمق جان برمی‌خیزد و با بغضی شیرین در هم می‌آمیزد. این دلتنگی، زیباترین نماز بی‌زبانی است که از دل‌های عاشق برمی‌آید. گویا هر جمعه، خورشید عالم افروز وجودش، کمی نزدیک‌تر می‌شود و گرمای این نزدیکی، چشمان مشتاق را اشکبار می‌کند.

در این سکوت دلگیر عصر، گاه به گوش دل، نجوایی می‌رسد: اندکی صبر، سحر نزدیک است و این صبر، نه سکون که جنبشی عظیم در درون است. گویی هر نفس کشیدن در راه او، قدمی است در مسیر قیامش و هر اشکی که برای فراقش می‌ریزیم، قطره‌ای است برای روییدن گل‌های عدالت در فردای جهان.

پس ای هم‌نفسان این عصرهای جمعه! این دلتنگی، باران رحمت است بر خاک‌های خشکیدهٔ جان. این انتظار، بزرگ‌ترین افتخار تاریخ ماست.

بگذارید دل‌هایمان در این زمان، همچون آیینه‌ای شود برای تابش نور مهدی‌(عج) و بدانیم که او نیز، در این جمعه‌های دلگیر، مشتاق دیدار یارانی است که نامشان را بر صفحهٔ زمان نوشته است.

جمعه‌هاتان به زیباییِ وعدهٔ ظهور باد