ترس مهاجمان پرسپولیس از ضربه نهایی؛ یک صحنه عامل ریشهیابی ناکامی سرخپوشان
در این شرایط ایدهآل گلزنی، علیپور بهجای اقدام مستقیم برای ضربه نهایی، تصمیم به دریبل دروازهبان گرفت. توپ به سمت زاویه بسته رفت و مهاجم پرسپولیس پاسی به عقب به سمت محمودی ارسال کرد. محمودی نیز مشابه علیپور، بهجای شوت مستقیم، مجدداً اقدام به دریبل نمود. در حالی که سرگیف در موقعیت مناسبی برای شلیک قرار داشت، پاس به عقب دیگری ارسال شد که در نهایت با شوت سروش رفیعی، توپ توسط دروازهبان بلوکه و تبدیل به کرنر شد.
این فرصت مسلم گلزنی که به شکلی نادرست از دست رفت، نشاندهنده یک بیماری عمیق در ساختار هجومی پرسپولیس است. هر دو مهاجم، چه بازیکن جوان و چه باتجربه، به جای تصمیمگیری رو به جلو، پاسهای رو به عقب یا در عرض را ترجیح دادند. ترس از خراب کردن توپ و فشار روانی باعث شد مهاجمان پرسپولیس از وظیفه اصلی خود یعنی ضربه آخر به دروازه حریف طفره بروند.
این رفتار در تضاد کامل با ذات پست مهاجم است؛ جایی که مهاجمان بزرگ دنیا حتی در موقعیتهای ۶۰ درصدی نیز تصمیم به شوتزنی میگیرند و خودخواه بودن در محوطه جریمه یک امتیاز مثبت تلقی میشود. توجیه این پاسکاریهای بیش از حد با عناوینی همچون روحیه همکاری تیمی، آدرس غلط دادن به مشکل است و راهکاری برای حل معمای عدم گلزنی پرسپولیس در رقابتهای جاری نخواهد بود. حقیقت این است که تا زمانی که این ترس و عدم اعتمادبهنفس در ضربه نهایی پذیرفته و رفع نشود، مشکلات این تیم تداوم خواهد یافت.