ایستادگی، نمایش اراده: اتحاد ملّی، یأسِ دشمن
1. نمایش اراده و ایستادگی ملی:
رهبر معظم انقلاب با تأکید بر حضور حداکثری مردم، راهپیمایی 22 بهمن را نمادی از «قدرت و عزت ملت ایران» معرفی میکنند. این حضور به مثابه ابزاری برای رونمایی از اقتدار ملی در برابر چشم جهانیان قلمداد شده است.
2. عامل بازدارندگی در برابر دشمن:
ایشان حضور مردم را موجب «عقبنشینی دشمن از طمعورزی» دانستهاند. این نگاه، راهپیمایی را فراتر از یک مراسم نمادین، به یک اقدام استراتژیک و بازدارنده تبدیل میکند که میتواند هزینه طرحهای تخریبی مقابل نظام را افزایش دهد.
3. تداوم گفتمان انقلاب 57:
با اشاره به «نجات دادن کشور از دخالت بیگانگان» در سال 57، پیام رهبری بر استمرار همان گفتمان استقلالخواهی و مقاومت در شرایط کنونی تأکید دارد. 22 بهمن به عنوان «مظهر این ایستادگی» در طول چهار دهه گذشته معرفی شده است.
4. قدرت نرم و معنوی در کنار قدرت سخت:
جمله ایشان که «قدرت ملی بیش از آنکه به موشک و هواپیما ارتباط داشته باشد، به اراده ملی و ایستادگی ملتها ارتباط دارد» نشاندهنده نگاه عمیق به مؤلفههای قدرت نرم و معنوی است. این بیان، محور اصلی قدرت نظام را نه در ابزارهای دفاعی صرف، بلکه در همبستگی اجتماعی و اراده عمومی جستجو میکند.
5. ایجاد هژمونی فرهنگی و سیاسی:
ایشان امیدوارند که این راهپیمایی «ملتهای دیگر، دولتها و قدرتها را در مقابل ملت ایران وادار به خضوع و خشوع کند». این بیان حاکی از هدفگذاری برای تبدیل این حضور به ابزاری جهت تأثیرگذاری بر معادلات منطقهای و بینالمللی است.
پیام رهبری در آستانه 22 بهمن، هوشمندانه بر تقویت «سرمایه اجتماعی نظام» تأکید دارد. ایشان با پیوند زدن گذشته پرافتخار انقلاب با شرایط کنونی، حضور مردم را ضامن تداوم امنیت، استقلال و اقتدار ملی میدانند. این پیام در عین سادگی، حاوی لایههای عمیق راهبردی است و راهپیمایی 22 بهمن را به صحنهای برای نمایش «قدرت یکپارچه ملی» و «اثبات مشروعیت مردمی نظام» تبدیل میکند.
نکته ظریف در این پیام، تبدیل «حضور فیزیکی» مردم به «پیام روانی و سیاسی» به دشمنان است؛ پیامی که قرار است طمعورزی را به یأس تبدیل کند و هزینه هرگونه توطئه علیه منافع ملی ایران را افزایش دهد.