یادداشت| وقتی خیابان زبان ملت میشود
راهپیمایی 22 بهمن نه یک مراسم نمادین و تکراری، بلکه حضوری معنادار و آگاهانه بوده که حامل پیامهایی روشن برای داخل کشور، معادلات منطقهای و افق آینده انقلاب اسلامی است. سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی فرصت گرانبهایی برای یادآوری سلحشوریها و دلاورمردیهای ملت ایران اسلامی و مبارزات مردم آزادیخواه در برابر حاکمیت استبداد و سلطه خارجی به شمار میرود.
این جمله، جوهره 22 بهمن را در خود دارد؛ روزی که ملت ایران با تکیه بر ایمان، وحدت و رهبری دینی، مسیر تاریخ خود را تغییر داد و معادلات قدرت در منطقه را دگرگون ساخت. راهپیمایی 22 بهمن را باید «متن زنده انقلاب» دانست که هر سال توسط مردم بازنویسی میشود. حضور اقشار مختلف نشان میدهد که انقلاب اسلامی یک حادثه منجمد در گذشته نیست، بلکه جریانی جاری و پویاست.
دهه فجر، یادآور این حقیقت است که انقلاب اسلامی یک حادثه تاریخی محدود به گذشته نیست، بلکه جریانی زنده، پویا و رو به آینده بوده و حفظ و تداوم این مسیر، نیازمند هوشیاری، وحدت، بصیرت و اعتماد به توان داخلی است. راهپیمایی 22 بهمن، تجلی عینی همین گزاره است؛ حضوری که نه از سر هیجان لحظهای، بلکه مبتنی بر فهم تاریخی و مسئولیت اجتماعی شکل میگیرد.
یکی از مهمترین ابعاد راهپیمایی 22 بهمن، پیام آن به درون نظام است. این حضور میلیونی، در کنار اعلام وفاداری به اصل انقلاب، حامل یک مطالبه روشن نیز هست؛ کارآمدی، عدالت و پاسخگویی. مردم با حضور خود میگویند که پای انقلاب ایستادهاند، اما همزمان انتظار دارند مسئولان نیز با همان روحیه انقلابی، صادقانه و جهادی عمل کنند. 22 بهمن صحنه تفکیک اصل انقلاب از عملکردهاست.
ملت ایران نشان داده که در دفاع از اصل انقلاب تردیدی ندارد، اما این حمایت، بهمعنای نادیده گرفتن ضعفها، مطالبات اقتصادی یا کاستیهای مدیریتی نیست. راهپیمایی، زبان بیواسطه مردم برای بیان این دوگانه هوشمندانه است؛ حمایت همراه با مطالبه. در سطح بینالمللی، راهپیمایی 22 بهمن پاسخی صریح به پروژههای مستمر دشمن برای القای شکاف میان مردم و نظام است.
سالهاست که اتاقهای فکر رسانهای غرب، با تمرکز بر مشکلات اقتصادی و فشارهای تحریمی، در پی القای فرسایش سرمایه اجتماعی انقلاب هستند اما تصاویر میلیونی 22 بهمن، هر سال این روایت را فرو میریزد. حضور مردم در خیابانها، آن هم در شرایطی که کشور با جنگ اقتصادی و ترکیبی و تحریم مواجه است، نشان میدهد که محاسبات دشمن در شناخت جامعه ایرانی دچار خطای راهبردی است.
ملت ایران، میان «نارضایتی از برخی وضعیتها» و «عدول از اصل استقلال و عزت ملی» مرزی روشن ترسیم کرده است. یکی از پرسشهای پرتکرار در تحلیلهای اجتماعی این است که نسل جوان امروز چه نسبتی با 22 بهمن و انقلاب اسلامی دارد؟ پاسخ را باید در میدان واقعی دید. حضور پررنگ جوانان و نوجوانان نشان میدهد که انقلاب توانسته خود را بهعنوان یک هویت زنده منتقل کند.
برای جوان امروز، انقلاب صرفاً یک خاطره تاریخی نیست؛ بلکه بستری برای امکان تحصیل، نقشآفرینی اجتماعی، مطالبهگری قانونی و حضور در مدیریتهای محلی است. 22 بهمن، فرصتی است که این نسل، ضمن بازخوانی گذشته، افقهای آینده را نیز مطالبه کند؛ آیندهای مبتنی بر پیشرفت، عدالت و کرامت. البته نمیتوان از 22 بهمن سخن گفت و به واقعیتهای اقتصادی امروز کشور اشاره نکرد.
مردم ایران، بیش از هر زمان دیگری با فشارهای معیشتی مواجه هستند. و این واقعیت، بخشی از زیست روزمره آنان بوده اما نکته کلیدی آن است که حضور در راهپیمایی، بهمعنای نادیده گرفتن این مشکلات نیست، بلکه تأکیدی است بر اینکه راهحل مشکلات، از مسیر وابستگی و تسلیم نمیگذرد. ملت ایران تجربه کرده که هرگاه بر توان داخلی تکیه کرده، پیشرفت حاصل شده است.
همچنین این تجربه نیز حاصل شده که هرگاه نگاه به بیرون غالب شده، نتیجهای جز معطلی و خسارت به دنبال نداشته است. 22 بهمن، یادآور همین تجربه تاریخی است؛ تجربهای که امروز بیش از گذشته، در تصمیمسازیهای کلان کشور باید موردتوجه قرار گیرد. در لایهای عمیقتر، راهپیمایی 22 بهمن را باید پیوندگاه «ایمان» و «امید» دانست و نماد اعتماد به آیندهای مستقل و پیشرونده.
شکفتن گل ایمان را بر شاخسار زمان، شادمانه جشن میگیریم و جادههای آفتابی استقلال را با گامهایی از جنس اراده و خودباوری میپوییم. این توصیف، نه یک بیان شاعرانه صرف، بلکه توصیف یک واقعیت اجتماعی است؛ واقعیتی که در چهره مردم، شعارها و نمادهای این روز قابلمشاهده است. امید اجتماعی، سرمایهای است که دشمنان انقلاب سالهاست به دنبال تضعیف آن هستند.
اما 22 بهمن، هر سال این سرمایه را بازتولید میکند؛ امیدی که نه سادهلوحانه، بلکه برخاسته از تجربه، مقاومت و آگاهی است. راهپیمایی 22 بهمن، نقشه راه آینده است؛ آیندهای که در آن، استقلال سیاسی، پیشرفت اقتصادی، عدالت اجتماعی و معنویت دینی باید همزمان محقق شود. حضور مردم، بهمثابه رأیی دوباره به اصل انقلاب اسلامی است؛ رأیی که با مطالبات روشن و انتظارات مشخص همراه است.
22 بهمن، روزی است که ملت ایران به جهان میگوید هنوز ایستاده است، نه از سر عادت، بلکه از سر انتخاب؛ انتخابی آگاهانه برای حفظ عزت، استقلال و هویتی که با خون، ایمان و اراده شکل گرفته است. این راهپیمایی، نه پایان یک مسیر، بلکه تأکید بر ادامه راهی است که همچنان به هوشیاری، وحدت و خودباوری نیاز دارد و مسئولیتی مشترک را متوجه همه نسلها میکند.