رشد شرکت‌های دورکار دو برابر مدل‌های سنتی؛ انعطاف‌پذیری مزیت رقابتی جدید

تحولات چشمگیر در دنیای کار، محیط‌های دورکاری و ترکیبی را در کانون توجه اشتغال معاصر قرار داده است. سازمان‌هایی که در حال بازنگری ساختار دفاتر فیزیکی خود هستند، با پذیرش انعطاف‌پذیری در محل کار، مزایای قابل توجهی در گسترش نیروی کار، جذب استعدادها و حفظ کارکنان کسب می‌کنند. داده‌های جدید تأیید می‌کنند که بازنگری در زمان و مکان همکاری گروه‌ها می‌تواند نتایج مثبتی به همراه داشته باشد. بخش اقتصاد وبانگاه بر اساس داده‌های منتشرشده در ایسنا، گزارش می‌دهد سازمان‌های مبتنی بر دورکاری یا مدل ترکیبی، شتاب رشدی به مراتب بیشتری نسبت به سازمان‌های صرفاً حضوری نشان می‌دهند. این سرعت رشد، حتی پس از لحاظ کردن ویژگی‌های صنعتی، همچنان مشهود است و محیط‌های کاری انعطاف‌پذیر را به دو برابر شدن رشد مدل‌های سنتی اداری می‌رساند.

از اواسط سال ۲۰۲۲، شرکت‌هایی که کار تمام‌وقت حضوری را اجباری کرده بودند، میانگین رشد ۰.۳ درصدی در تعداد کارکنان خود تجربه کردند. در مقابل، کسب‌وکارهایی که دورکاری یا مدل ترکیبی را مجاز دانستند، رشد نیروی کار خود را به ۰.۶ درصد رساندند که در بازارهای کار رقابتی، مزیت روشنی محسوب می‌شود. عاملی کلیدی در این تفاوت، سرعت پر کردن موقعیت‌های شغلی خالی است؛ سازمان‌هایی با انعطاف‌پذیری شغلی، معمولاً چند روز زودتر از رقبای حضوری، نیروهای واجد شرایط را جذب می‌کنند.

شرکت‌هایی که گزینه‌های کاری انعطاف‌پذیر ارائه می‌دهند، به‌طور متوسط ۴۲ روز برای پر کردن یک موقعیت خالی زمان نیاز دارند، در حالی که این رقم برای مشاغل کاملاً حضوری به حدود ۴۵ روز افزایش می‌یابد. این فاصله سه‌روزه در حوزه‌هایی که نیاز به متخصصان ماهر بالاست، اهمیت حیاتی پیدا می‌کند. البته پذیرش دورکاری به ماهیت وظایف بستگی دارد؛ بخش‌هایی مانند تجارت دیجیتال و فناوری اطلاعات، با تقریباً نیمی از آگهی‌های جدید از اواسط سال ۲۰۲۲ که گزینه‌های دورکاری جزئی یا کامل را ارائه می‌دهند، پیشتاز هستند. این در حالی است که صنایعی نظیر طراحی، چاپ یا بسته‌بندی به دلیل وابستگی به تجهیزات تخصصی، انعطاف‌پذیری کمتری دارند.

پذیرش مدل‌های انعطاف‌پذیر نقش مهمی در جذب و حفظ استعدادها ایفا می‌کند. حذف موانع جغرافیایی باعث می‌شود مجموعه متقاضیان شغل گسترش یافته و سازمان‌ها به مهارت‌های وسیع‌تری دست یابند. علاوه بر این، مدل‌های منعطف به تعادل بهتر میان کار و زندگی کمک کرده و رضایت کلی کارکنان را افزایش می‌دهند که این امر به‌تدریج خطر جابه‌جایی نیرو را کاهش داده و ثبات سازمانی را تقویت می‌کند. این تطابق با انتظارات کارکنان، تاب‌آوری نهادها در برابر اختلالات اقتصادی یا اجتماعی را نیز افزایش می‌دهد.

برای صنایعی که هنوز بر مدل‌های سنتی متمرکز هستند، حتی اقدامات کوچک به سمت انعطاف‌پذیری می‌تواند مزایایی به همراه داشته باشد. این سازمان‌ها می‌توانند برنامه‌های چرخشی، روزهای دورکاری اختیاری یا همکاری‌های پروژه‌محور خارج از محیط دفتری را آزمایش کنند. تمرکز بر نتایج عملکرد به جای صرف حضور فیزیکی، شناسایی دقیق موقعیت‌های قابل انتقال به دورکاری و تأمین پشتیبانی لازم برای کار از راه دور، راهکارهایی هستند که به حفظ رقابت‌پذیری و چابکی کسب‌وکار بدون به خطر انداختن کارایی عملیاتی کمک شایانی می‌کنند.