شکست سنگین پرسپولیس مقابل گلگهر؛ تحلیل شکاف بزرگ خطوط سرخپوشان در آزادی
شکست پرسپولیس در رقابتهای لیگ برتر مقابل گلگهر سیرجان، یکی از نقاط عطف نیمفصل جاری فوتبال ایران تلقی میشود. هرچند عوامل متعددی در این باخت سنگین دخیل بودند، اما تحلیلها بر ضعفهای تاکتیکی و ساختاری میزبان متمرکز شدهاند. تارتار، مربیای که به رویکرد دفاعی شهرت دارد، توانست پرسپولیس را در قالب یک بلوک دفاعی منسجم و هماهنگ مهار کند.
از مهمترین عوامل برتری گلگهر، اجرای دقیق برنامههای تاکتیکی بود. این تیم با کمترین میزان اشتباه بازی کرد و در مواقع معدود فرصتهای پرسپولیس نیز نتوانست از موقعیتهای خود بهره ببرد. برتری عددی گلگهر در زمین، به ویژه در مرکز و دفاع، فضاهای حیاتی را پوشش داد. دوندگی بالا و استفاده حداقلی از فرصتهای پیشآمده، در مقابل، سبک بازی پرسپولیس بود که فرصتهای به مراتب بهتر را از دست داد.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، ساختار تیمی پرسپولیس در این دیدار دچار افت جدی بود. فاصله زیاد بین خطوط دفاع، میانی و حمله، باعث شد تمام توپهای سرگردان یا توپهای سوم به بازیکنان گلگهر برسد. این ناهماهنگی در صحنه گل دوم لطیفیفر به وضوح قابل مشاهده بود؛ شکافی عمیق که عملاً پرسپولیس را از شکل یک تیم واحد خارج کرده و به مجموعهای از بازیکنان پراکنده تبدیل کرده بود.
تلاشهای پرسپولیس در دقایق پایانی برای تغییر نتیجه از طریق ارسالهای بلند و بازی احساسی نیز ناکام ماند. مدافعان بلندقامت گلگهر، با همراهی نیروی کمکی پورعلی، بهخوبی این روش سنتی پرسپولیس را خنثی کردند. این نشان داد که مهدی تارتار شناخت کاملی از نحوه بازی سرخپوشان پایتخت داشت و استراتژی دفاعی او کاملاً منطبق با ضعفهای تیم حریف بود.
فوتبال یک کار گروهی است و وقتی تیم از انسجام لازم برخوردار نباشد، عملکرد فردی نیز تحت تأثیر قرار میگیرد. در این مسابقه، پرسپولیس هرگز به عنوان یک تیم منسجم در زمین حضور نداشت و این ناهماهنگی ساختاری بزرگترین عامل شکست مقابل تیم سازمانیافته گلگهر بود.