تداوم بحران افق؛ برکناری ساپینتو حلقه دیگری از زنجیره تغییرات در نیمکت استقلال
برکناری ریکاردو ساپینتو از هدایت تیم فوتبال استقلال، اگرچه از منظر نتایج داخلی قابل دفاع بود، اما به عنوان حلقهای جدید در زنجیره آشنای تغییرات مربیان این باشگاه تلقی میشود. این رویداد نشان داد که در استقلال، ثبات فنی و تداوم پروژههای بلندمدت در اولویت مدیریت نیست و نیمکت سرمربیگری به محلی برای اجرای تصمیمات کوتاهمدت تبدیل شده است.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، ساپینتو با کارنامهای که حذف از لیگ قهرمانان آسیا تنها نقطه ضعف عمده آن محسوب میشد، سکان هدایت را ترک کرد. با این حال، مشکل اصلی در استقلال همواره فراتر از عملکرد مربی بوده است؛ ریشه در فقدان یک راهبرد مدیریتی بلندمدت دارد که بتواند حتی نتایج قابل قبول را تضمینکننده تداوم ببخشد.
بررسی سوابق نیمکت استقلال در سالهای اخیر، الگویی تکراری از عدم ثبات را آشکار میسازد. پیش از ساپینتو، مجتبی جباری با وجود کسب عنوان قهرمانی نتوانست اعتماد بلندمدت کسب کند. بوژوویچ، سهراب بختیاریزاده و موسیمانه نیز در دورههایی کوتاه، بدون فرصت تثبیت، از این تیم جدا شدند. حتی پروژه محوری جواد نکونام برای ایجاد ثبات چندساله نیز پیش از بلوغ متوقف شد.
تحلیل این رفتوآمدهای پیدرپی نشاندهنده مواجهه باشگاه با «بحران افق» است؛ یعنی جایگزینی برنامهریزی بلندمدت با اهداف مقطعی کوتاهمدت. این الگو به طور مستقیم هزینههای مالی و روانی تیم را افزایش داده و هویت فنی استقلال را در نوسان دائمی نگه میدارد. در فوتبال حرفهای، ثبات مدیریتی پیششرط اصلی موفقیت است، اما در استقلال، تغییر به رویه غالب تبدیل شده و این چرخه، فرصت ساختن یک تیم منسجم را از باشگاه سلب میکند.
برکناری ساپینتو اثبات میکند که مسئله اصلی بر روی نیمکت نیست، بلکه در ساختار تصمیمگیریهای پشت نیمکت است. مادامی که منطق تصمیمسازی از پروژهمحوری بلندمدت فاصله بگیرد، تغییر نامها سرنوشت تکراری استقلال را تغییر نخواهد داد. در همین حال، وضعیت سرمربی بزرگ هلندی، کلارنس سیدورف، همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد.