پرسپولیس در نیمفصل دوم؛ آشکار شدن ضعف ساختاری در برابر پرس حریفان
پرسپولیس در ادامه مسابقات نیمفصل دوم لیگ برتر، نتایجی کسب کرده که کمتر هواداری آن را پیشبینی میکرد. این نتایج ضعیف، همراه با افت کیفی محسوس در نمایشهای تیم، نگرانیهای فنی جدی را در میان هواداران ایجاد کرده است. به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، مشکل اصلی سرخپوشان حالا به افت مقطعی محدود نمیشود و ریشههای ساختاری دارد.
یکی از بزرگترین ایرادات فنی تیم، ضعف ملموس در فاز پرس و بازپسگیری سریع توپ پس از از دست دادن مالکیت است. تیم اوسمار ویرا در زمان از دست دادن توپ، واکنش هماهنگ و سریعی نشان نمیدهد و در فاز دفاعی نیز قادر به اخلال در جریان بازی حریف نیست. فاصله زیاد بین خطوط، فشار نیمهکاره بر صاحب توپ و سهولت حریفان برای عبور از فاز اول پرس، ساختار دفاعی تیم را شکننده کرده است.
آسیبپذیری دوچندان در برابر پرس سازمانیافته
از سوی دیگر، هنگامی که تیم پرسپولیس تحت فشار شدید قرار میگیرد، آسیبپذیری آن به شدت افزایش مییابد. بازیکنان خطوط دفاع و میانی در مواجهه با پرس شدید، تمرکز لازم را از دست میدهند و بهطور مکرر توپ لو میدهند. این اشتباهات ساده، زمینهساز خلق موقعیتهای خطرناک برای رقبا شده است. تیمهای دونده و دارای پرس منظم، دقیقاً این نقطه ضعف پرسپولیس را هدف گرفته و در دیدارهای نیمفصل دوم موفق به استفاده از آن شدهاند.
در حال حاضر، تقریباً تمامی تیمهای لیگ فرمول مشخصی برای ضربه زدن به پرسپولیس یافتهاند: اجرای پرس شدید در یکسوم میانی زمین، بستن مسیرهای پاس کوتاه و وادار کردن مدافعان به اتخاذ تصمیمات عجولانه و ارسال پاسهای بلند غیرهدفمند. پرسپولیس فاقد برنامه مشخص و هماهنگی کافی برای خروج موفقیتآمیز از زیر فشار است؛ مسئلهای که باعث فروپاشی زودهنگام ساختار تیمی میشود.
پرس تبدیل به کابوسی برای سرخپوشان شده است؛ فشاری که نه تنها جریان بازی را مختل میکند، بلکه اعتمادبهنفس بازیکنان را نیز از بین میبرد. در صورتی که کادر فنی راهکار مؤثری برای شکستن این پرس و بهبود عملکرد در بازپسگیری توپ ارائه ندهد، این نقطه ضعف همچنان پاشنه آشیل پرسپولیس باقی خواهد ماند و رقبا با تکرار همین نسخه ساده، این تیم را فلج خواهند کرد.