رفتارهای غیرحرفهای در فوتبال ایران؛ از درگیری در لیگ برتر تا تمرین پرسپولیس
هفته بیستودوم رقابتهای لیگ برتر شاهد رخدادهای ناخوشایندی بود. در دیدار ملوان و تراکتور، مازیار زارع و خداداد عزیزی با رد و بدل کردن الفاظی نامناسب، حواشی تلخی را رقم زدند. اتفاقی مشابه در تمرینات پرسپولیس نیز رخ داد؛ جایی که دو بازیکن این تیم دچار درگیری فیزیکی شدند که با دخالت سایر همتیمیها پایان یافت.
این اتفاقات در حالی رخ میدهد که اهالی فوتبال، بهویژه بازیکنان، در بزنگاه تمدید قراردادها و مصاحبههای رسانهای، همواره از سجایای حرفهای سخن میگویند. با این حال، عملکرد بازیکنان در میدان، گاه با فحاشی ناموسی و خشونت فیزیکی همراه میشود و حیثیت فوتبال حرفهای را خدشهدار میکند.
اگر مختصات فوتبال حرفهای این است، پس این موضوع قابل تأمل است. در این فوتبال، برخی با قراردادهای میلیاردی به زندگی مرفه دست مییابند، اما در زمان بروز مسائل فوتبالی، رفتارها به خصلتهای لاتمآبانه و گردنکلفتیهای بیمایه تبدیل میشود و ابتداییترین اصول حرفهایگری زیر پا گذاشته میشود.
درگیری مازیار زارع و خداداد عزیزی
مسئله صرفاً یک درگیری لحظهای یا تخلیه هیجان نیست، بلکه عادی شدن این رفتارها نگرانکننده است. وقتی برخورد انضباطی قاطع و بازدارندهای دیده نمیشود و مرزهای حرفهایگری با تساهل جابهجا میشود، این پیام به بدنه فوتبال مخابره میگردد که “هزینهای در کار نیست”. نتیجه این پیام، فرسایش تدریجی شأن مسابقه و بیاعتبار شدن ادعای حرفهای بودن است.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به بازتعریف مفهوم مسئولیت نیاز دارد. مسئولیت بازیکن در قبال پیراهنی که میپوشد، مسئولیت مربی در قبال نسلی که از او الگو میگیرد و مسئولیت باشگاهها در قبال افکار عمومی. حرفهایگری پیش از هر چیز، در کنترل خشم، احترام به رقیب و پایبندی به اصولی معنا مییابد که سالها دربارهاش سخن گفتهایم.
برای عبور از این چرخه معیوب، راهی جز بازگشت به اصول وجود ندارد؛ اصولی که در آن، رفتار بیرون از زمین نیز به اندازه نتیجه داخل زمین اهمیت دارد. فوتبال زمانی میتواند دوباره الهامبخش باشد که قهرمانی را نه فقط در جدول ردهبندی، که در منش و کردار نیز جستوجو کند. تا آن روز، هر بُردی که با بیاخلاقی همراه باشد، چیزی بیش از یک عدد در جدول نخواهد بود.
بیشتر بخوانید: آقا مازیار، جناب خداداد عزیزی! شما دیگه چرا؟