پرسپولیس؛ بحران کهولت سن و ناتوانی در مهار تیمهای جوان و دونده
پرسپولیس در فصل جاری رقابتهای فوتبال، الگوی مشخصی از شکستها را در برابر تیمهای جوان و دونده به نمایش گذاشته است. این تیم که اغلب با میانگین سنی بالای ۳۱ سال خود در زمین حاضر میشود، در رویارویی با تیمهایی که میانگین سنی ۲۴ تا ۲۷ سال دارند و با شدت و پرس بالا بازی میکنند، امتیازات زیادی را از دست داده است. این تفاوت در انرژی و سرعت بازی، عملاً پرسپولیس را با چالشهای جدی مواجه ساخته است.
در فوتبال پرسرعت امروزی، تیمهای جوان با دوندگی بالا و فشار مداوم، فضای کافی برای گردش توپ را از حریفان سلب میکنند. پرسپولیس در مواجهه با این سبک بازی، بارها مجبور به ارسال توپهای بلند و بازی مستقیم شده که اغلب به از دست دادن مالکیت توپ منجر میگردد. در بخش بدنی نیز، افزایش سن بازیکنان، احتمال مصدومیت را افزایش داده و دوره ریکاوری را طولانیتر میکند؛ امری که منجر به غیبت مهرههای کلیدی و عدم ثبات در ترکیب تیم شده است.
مشکلات در خط میانی نیز کاملاً محسوس است؛ جایی که هافبکها به دلیل عقب ماندن از نظر سرعت و توان بدنی، فضا را به حریف واگذار کرده و تیمهای جوان با گردش سریع توپ، کنترل بازی را در دست میگیرند. این وضعیت، پرسپولیس را وادار به عقبنشینی و دفاع متمرکز میکند.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، فوتبال امروز بر پایه تحرک، پرس و انتقال سریع بنا شده است و عدم هماهنگی با این ریتم، منجر به پسرفت تیمها میشود. برای پرسپولیس، زنگ خطر به صدا درآمده و جوانگرایی از یک انتخاب لوکس به یک ضرورت تبدیل شده است. ترکیب تجربه با انرژی تازه میتواند تعادل ایجاد کند، اما بدون کاهش میانگین سنی و تزریق نیروی جوان، ادامه این روند چیزی جز عقبگرد تدریجی نخواهد داشت.