بانوان زنجان بر مدار عشق، زینب‌وار به میدان آمدند

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از زنجان، در سومین روز از عزاداری‌های مردم زنجان در فراق رهبر فرزانه انقلاب، شهر زنجان شاهد تجلی شور عاشورایی بود که این بار، پرچم‌داری آن به دست بانوان شهر سپرده شد. این حضور، نه صرفاً یک تجمع، بلکه یک «قیام زینب‌گونه» بود؛ حضوری که نشان داد ریشه‌های عزاداری اهل بیت (ع) در این سرزمین تا چه اندازه عمیق است و این سوگ، با چه شور و اخلاصی در جان مردم عجین شده است.

از همان ساعات ابتدایی، هر گوشه از مسیر تعیین‌شده شاهد سرازیر شدن جمعیت بود. زنانی که شاید در طول هفته به امور روزمره مشغول بودند، این بار با آرایشی متفاوت و قلوبی آکنده از اندوه، در صفوف منظم ایستادند. حضور کودکان خردسال در آغوش مادران و در کنار مادربزرگ‌ها، حکایت از رسمی شدن این سوگ در بطن خانواده‌ها داشت؛ رسمی که نسل به نسل منتقل خواهد شد.

نقطه آغاز این عزاداری باشکوه، سبزه‌میدان مقابل مسجد جامع بود؛ جایی که به نظر می‌رسید همه اراده‌های شهر برای ادای احترام به رهبر، یک نقطه تلاقی پیدا کرده‌اند. صفوف عزاداران به سمت آستان مقدس امامزاده سید ابراهیم (ع) امتداد یافت و این مسیر طولانی، تبدیل به نمایش اقتدار عاطفی مردم شد. در دستان حاضران، پرچم‌های سه‌رنگ ایران و عکس‌های دل‌نشین رهبر انقلاب (ره) به یادگار در اهتزاز بود.

طنین فریادهای بصیرت‌بخش

همگام با حرکت دسته‌ها، شعارهای کوبنده و رهایی‌بخش از دلها برخاست. این شعارها، مرز دشمنی و دوستی را آشکار می‌ساخت؛ از فریاد «لعنت اله قوم یهود» و «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» که نفرت از دشمنان اسلام را فریاد می‌زد، تا ندای «حیدر حیدر» که بر حقانیت مسیر تأکید می‌کرد. این‌ها فریادهای تکراری نبود، بلکه تجدید بیعتی بود از سر بصیرت.

پیمان با شعارهای جاودان

در میان این سیل جمعیت، شعارهایی که ریشه در حماسه کربلا دارند، روح مراسم را زنده نگه داشتند: «هیهات من الذله» و «حسین حسین شعار ماست شهادت افتخار ماست» پژواک یافت. اما نقطه‌ای که بیش از همه حس همبستگی ملی را برانگیخت، فریاد شورانگیز «این همه لشکر آمده به عشق رهبر آمده» بود که نشان داد، در سوگ رهبر، مردم همگی در یک لشکر واحد قرار گرفته‌اند.

نوای سوزناک مادحین

فضای حزن‌آلود مراسم، با نوای دلنشین مادحین رنگ و بویی آسمانی گرفت. حضور حاج جلیل محمدی و حاج علیرضا بیگدلی، که هر کدام به نوبه خود اشک‌ها را جاری ساختند، تسلایی بود برای دل‌های داغدار. صدای آنان، مرثیه‌ای بود بر فراق رهبر و در عین حال، تلاشی بود برای حفظ این شور و ارادت در قلب عزاداران را ایجاد می‌کرد.

مادران، پاسداران فرهنگ شهادت

حضور مادران با کودکانشان، یکی از تأثیرگذارترین جلوه‌های این مراسم بود. این بانوان، نه تنها خود در سوگ بودند، بلکه نسل آینده را نیز با این آیین‌ها و ارزش‌ها پیوند می‌زدند. آنان با حضور خود، نشان دادند که فرهنگ ایثار و مقاومت، میراثی است که با دستان مادران پاسداری و به نسل بعد منتقل خواهد شد. این حرکت، بیانی صامت بود بر این امر که راه ادامه دارد و عزاداری برای رهبر، تنها یک مراسم نیست، بلکه یک مسئولیت تاریخی است.