به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از قم، هنگامی که جامعه دستخوش جنگ و ناآرامی‌های امنیتی می‌شود و تهدیدات خارجی، ابعاد پنهان درگیری‌های داخلی را آشکار می‌سازد، مردم ایران با تکیه بر «باورهای دینی»، «تعهد مدنی» و «حافظه تاریخی» خود به صحنه می‌آیند. آن‌ها «جبهه مردمی شب‌های شهر» را تشکیل می‌دهند؛ نمادی از اراده جمعی برای پاسداری از هویت و تمدنی که در طول اعصار، این سرزمین را تعریف کرده است.
حضور آنان، بازتابی از «وفاداریِ هنجاری» به گفتمانِ رهبری و یادِ امامِ شهید است؛ ارادتی که از سطحِ باورِ فردی فراتر رفته و به «التزامِ جمعی» در چارچوبِ ساختارهایِ اجتماعیِ موجود بدل گشته است. در بسترِ تاریخیِ این ملت، روایتی غالب از «بالندگیِ تمدنی» وجود دارد که در تقابل با مفاهیمِ «وطن‌فروشی» و «وابستگیِ بیگانه‌محور» قرار می‌گیرد. این «جبهه»، تجسمِ این تقابلِ ارزشی است؛ آنان، بیگانگی با هویتِ تاریخیِ خود را «ناروا» و «ناممکن» می‌دانند.
نکته قابل توجه، حضور خانوادگی در این گردهمایی‌هاست؛ حتی در شرایطی که ریسک‌های امنیتی، از جمله احتمال بمباران، وجود دارد. این حضور، گواهی بر «وجوبِ عینیِ دفاع از وطن» و اولویت آن نسبت به ملاحظات شخصی است. پرچم‌ها، به عنوان نمادهای بصری، «همبستگیِ هویتی» و «اراده جمعی» را بازنمایی می‌کنند. نوحه‌خوانی‌ها و سرودهای حماسی، در این بافتار، صرفاً اعمال مذهبی نیستند، بلکه به «کارکردهایِ نمادین و همبستگی‌بخش» در درون گروه بدل شده و پژواک حماسه و وفاداری را منتقل می‌کنند؛ همچنین تقویت‌کننده «روحِ جمعیِ مقاومت» هستند.
برپایی موکب‌های خدمت رسانی نیز از منظر جامعه‌شناختی، نشان‌دهنده «ظرفیتِ بسیجِ اجتماعی» و «فرهنگِ ایثارِ جمعی» است که ریشه در سنت‌های دیرینه این سرزمین و فرهنگ اربعینی دارد. علاوه بر این، حضور زنان با پوشش «چادر»، به عنوان نمادی از مقاومت فرهنگی در برابر هجمه‌های بیگانه و حفظ هویت بومی، بر عمق این پایبندی فرهنگی صحه می‌گذارد.
این گردهمایی‌ها، در واقع، «نمودِ عینیِ گشتزنیِ اجتماعیِ مداوم» برای حفظ نظم عمومی و ارزش‌های مورد پذیرش جامعه تلقی می‌شوند. آنان، خیابان را به عنوان «فضایِ کنشِ اجتماعیِ تعیین‌کننده» درک می‌کنند؛ نه صرفاً فضایی برای عبور. برای آن‌ها خیابان «میدانگاهِ صیانت از ارزش‌ها و تاریخ» خویش است. فقدان ترس در میان آنان، ناشی از درکی عمیق از «مسئولیتِ اجتماعیِ خطیر» در قبال حفظ کیان جامعه، دین، وطن و تمدن است؛ امری که اهمیتش از ملاحظات فردی فراتر می‌رود.
«جبهه مردمی شب‌های شهر»، بیش از آنکه یک گروه سازمان‌یافته باشد، «بازنمودِ یک پارادایمِ مقاومتِ فرهنگی و تمدنی» است که در بستر تحولات اجتماعی معاصر، هویت خود را بازتعریف و ابراز می‌دارد.
یادداشت از سهیلا صادقی، عضو هئیت علمی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.