هیئتی ماندن تجمعات، ضامن تداوم جهاد مردم در خط سیدالشهداء و رهبر شهید
این جملات یادآور مسیر طی شده ملت ایران تاکنون و تکلیف عاشورایی آنها در ادامه مسیر انقلابی است که امام خامنهای شهید، قبل از عروج خونینش به محضر پروردگار آن را به ملت ایران گوشزد کرد.
رهبر شهیدمان معتقد بودند «روح شیعه روح کربلائى است، روح عاشورائى است؛ در کالبد شیعه تپش روز عاشورا مشهود است؛ شیعه هرجا که هست دنبالهروِ عاشوراى حسین است.» 1352/12/24
اعلام خبر شهادت آیتالله خامنهای مبدأ حضور ملت ایران در خیابانها شد؛ پیام روشن است «ملت ایران در بیعت فرزند حسین بن علی (ع) و نایب امام زمان (عج) است، خونخواه اوست و تسلیم ترامپ فاسد و مزدورانش نخواهد شد.»
تجمعات مردم در سوگ و خونخواهی رهبر خویش نیز از باب توصیه امام رضا علیه السلام به ابن شبیب که فرمود: «یَا بنَ شَبیبٍ، إن کُنتَ باکِیا لِشَیءٍ فَابکِ لِلحُسَینِ… اى پسر شبیب! اگر مىخواهى براى چیزى بگریى، براى حسین بن على علیهما السلام گریه کن… (عیون اخبارالرضا)» از همان ابتدا به محفل اشک برای سیدالشهداء علیهالسلام گره خورد و طبعا مدیریت اصلی آن را نیز مداحان و روضهخوانان اهل بیت علیهالسلام در دست گرفتند.
مهمترین اثر سوگواری برای امام حسین علیه السلام و سایر شهدای مکتب سرخ حسینی، همواره حرکتآفرینی علیه ظلم و فساد است؛ به همین دلیل در دست گرفتن خیابان برای جلوگیری از احیای کودتای آمریکایی ـ صهیونی دیماه 1404 و همچنین پشتیبانی از رزمندگان اسلام در نبرد با دشمن ایران از همان ساعات و روزهای اولیه چاشنی سوگواری خیابانی مردم ایران در غم شهادت امام امت شد و آنها را در قامت یک ملت مبعوث مقابل دیدگان دشمنان و جهانیان قرار داد.
رفتهرفته تجمعات شکل جدیدی به خود گرفت و علاوه بر مداحان و منبریها، پای شعرا، گروههای سرود و خوانندگان نیز به جایگاههای اجرای برنامه در این تجمعات باز شد که حرکتی بجا و بسیار ستودنی در راستای تنوعبخشی به برنامهها و سلایق است.
با توجه به پایان نیافتن جنگ، ادامه دسیسه دشمنان و مرتفع نشدن خطر از ایران عزیز، در دوره سکوت نظامی نیز بنا بر اراده و خواست آیت الله سیدمجتبی خامنهای رهبر عزیز انقلاب اسلامی، ملت عاشورایی ایران تنگه خیابان را رها نکرده و راه نفسکشیدن ضد انقلاب در آن را تا خفگی کامل آنها و رفع فتنه مسدود نگاه داشته است. بر این اساس ادامه این تجمعات به تحولات میدان و اراده رهبر معظم انقلاب بستگی دارد، اما برنامهریزی متولیان در این زمینه به هر شکلی که باشد باید ضامن استمرار سوگواری و اشک بر سیدالشهداء، رهبر شهیدمان و سایر شهدا، برای حفظ حرکت ایجاد شده علیه دشمن ظالم و فساد باشد.
به نظر میرسد حفظ چنین روندی فقط از طریق استمرار تجمعات با محوریت هیئتهای عزاداری اهل بیت علیهمالسلام تضمین میشود؛ ضمن اینکه محور بود هیئت در تجمعات تاکنون ضامن مردمی بودن این حرکت نیز بوده است و به نظر میرسد که هیچ نهادی در کشور به غیر از هیئت، توانایی تضمین حفظ این دو ویژگی تجمعات را نداشته و ندارد.
رهبر شهیدمان معتقد بودند «هیئت، محلّ جهاد تبیین است» و در این خصوص فرمودند: «هیئت، کانون جهاد است؛ جهاد فیسبیلالله، جهاد در راه احیای مکتب اهلبیت، مکتب امام حسین (علیه السّلام)، مکتب شهادت. خب ائمّه (علیهم السّلام) چه جور جهادی می کردند؟ ائمّه جهاد نظامی که نمیکردند؛ جز معدودی – فقط حضرت امیرالمؤمنین، امام حسن مجتبیٰ و حضرت امام حسین با شمشیر جنگیدند- بقیّهی ائمّه که با شمشیر نجنگیدند؛ جهادشان چه بود؟ «جهاد تبیین»؛ همین که بنده مکرّرتکرار میکنم تبیین یا جهاد تبیین، تبیین کنید، روشنگری کنید.»
از این رو در این تجمعات ـ همانگونه که غالبا تا بهامروز اینگونه بوده است ـ همهچیز باید در راستای خلق شور برآمده از شعور و آگاهی طراحی و برنامهریزی شود، منبری و سخنران مکتب حسینی، انقلاب اسلامی برآمده از آن در ایران و دسیسه دشمن را تبیین کند و مداح و گروه سرود و خواننده نیز در همین راستا برای دفاع از دین و وطن، شورآفرینی کنند.
نکته آخر اینکه همانگونه که گفته شد این تجمعات با اشک بر سیدالشهداء و رهبر شهیدمان شکل گرفت و استمرار همین اشک نیز ضامن حرکت صحیح این تجمعات در مسیر پیش روی خود است که تصدیگری هیئتها ضامن آن خواهد بود؛ امام خامنهای شهید درباره اثر اشک همراه با فکر ـ که محصول همان جهاد تبیین در هیئت است ـ فرمودهاند: «بعضى خیال میکنند این گریه وسیلهى عقدهگشایى است؛ بله، گریه وسیلهى عقدهگشایى است، درصورتىکه با فکر همراه نباشد. اگر گریه را و اشک ریختن را فقط احساسات هدایت بکند، همین است که گفتهاند، امّا اگر فکر و اندیشه به انسان اشکى بدهد و چشم انسان قطرهى اشکى بچکاند، این مثل همان آب کبابى است که آتش را تیزتر و تندتر میکند؛ این عقده نیست، سلاح است؛ لذاست که گریه جزو کارهاى معمولى شیعیان صدر اوّل است که همهی آنها در راه ستیزهگرى بودند، همهی آنها در راه عاشورا قدم برمیداشتند. امام جعفر صادق اهل گریه است؛ امام رضا (صلواتاللهعلیه) اهل گریه است؛ شعرا را وادار میکنند و میگویند این قصائد بلند را بگویید، بروید گروهها را به یاد گذشتهى تشیّع بگریانید که با این گریه، آتششان مشتعلتر و برافروختهتر بشود.» 1352/12/24