پرچمی که بر زمین نمیافتد؛ روایت وحدت ملی در سوگواره ملی تعزیه دهزیار
همزمان با برگزاری سیزدهمین سوگواره ملی تعزیه دهزیار، پویش «پرچم» نیز در محل برگزاری این رویداد فرهنگی و مذهبی در حال اجراست؛ پویشی مردمی که در آن شرکتکنندگان از سنین مختلف، پرچم پرافتخار جمهوری اسلامی ایران را در دست میگیرند و در طول برگزاری مجالس تعزیه، آن را به صورت نوبتی میان خود جابهجا میکنند؛ پرچمی که اجازه نمیدهند حتی برای یک لحظه بر زمین بیفتد.
از نخستین شب اجرای این پویش تاکنون، این پرچم هر شب در میان دستان دهها نفر از کودکان، نوجوانان، جوانان، میانسالان و سالمندان گردش کرده است. هر فرد برای دقایقی امانتدار پرچمی میشود که برای بسیاری از ایرانیان تنها یک نماد نیست، بلکه یادآور تاریخ، هویت، استقلال، عزت ملی و خون هزاران شهیدی است که برای حفظ این سرزمین جان خود را فدا کردهاند.
پرچم؛ نماد یک ملت
در طول تاریخ، پرچم هر کشور فراتر از یک تکه پارچه بوده است. پرچم نماد استقلال، هویت، فرهنگ و حافظه تاریخی یک ملت است. هنگامی که مردم زیر یک پرچم گرد هم میآیند، در واقع بر اشتراکات خود تأکید میکنند؛ بر سرزمینی مشترک، گذشتهای مشترک و آیندهای که ساختن آن بر عهده همه آنان است.
پویش پرچم در دهزیار نیز دقیقاً همین پیام را منتقل میکند. در روزهایی که مجالس تعزیه، مفاهیمی همچون وفاداری، ایثار، بصیرت و دفاع از حق را روایت میکنند، حضور پرچم ایران در میان مردم یادآور این نکته است که حفظ عزت و استقلال کشور نیز نیازمند همان روحیه ایثار و مسئولیتپذیری است.
شرکتکنندگان در این پویش بارها تأکید کردهاند که حاضرند برای این پرچم، برای این آب و خاک و برای حفظ عزت کشور، از جان خود نیز بگذرند. این سخن، صرفاً یک شعار احساسی نیست؛ بلکه ریشه در تاریخی دارد که در آن نسلهای مختلف ایرانیان برای دفاع از سرزمین خود هزینههای سنگینی پرداختهاند.
پرچمی که با خون شهدا برافراشته مانده است
اگر امروز پرچم ایران با افتخار در دست مردم دهزیار میچرخد، به این دلیل است که پیش از این، هزاران نفر برای برافراشته ماندن آن از جان خود گذشتهاند.
تاریخ ایران مملو از نام کسانی است که در دفاع از سرزمین، استقلال و امنیت کشور جانفشانی کردهاند. از میدانهای نبرد در دورههای مختلف تاریخی تا روزهای دفاع مقدس و دیگر عرصههای دفاع از کشور، همواره مردان و زنانی بودهاند که برای حفظ این پرچم، جان خود را نثار کردهاند.
به همین دلیل است که بسیاری از شرکتکنندگان در پویش پرچم، این نماد ملی را امانتی میدانند که از نسل شهدا به آنان رسیده است؛ امانتی که باید با همان غیرت، تعهد و مسئولیت حفظ شود.
حضور جوانان؛ مهمترین پیام پویش
یکی از مهمترین ویژگیهای پویش پرچم در دهزیار، حضور چشمگیر نوجوانان و جوانان در آن است. در سالهای اخیر، همواره تلاشهایی از سوی جریانهای مختلف رسانهای و تبلیغاتی صورت گرفته تا میان نسل جوان و ارزشهای ملی، فرهنگی و تاریخی فاصله ایجاد شود. در این روایتها گاه چنین القا میشود که نسل جدید نسبت به هویت ملی و آرمانهای تاریخی خود بیتفاوت شده است.
اما صحنههایی که این روزها در سیزدهمین سوگواره ملی تعزیه دهزیار دیده میشود، روایت دیگری را بازگو میکند.
در کنار کودکان و سالمندان، شمار زیادی از جوانان داوطلبانه در این پویش حضور دارند. آنان در کنار میدان تعزیه میایستند و پرچم کشورشان را با افتخار در دست میگیرند. این حضور، نشان میدهد که پیوند نسل جوان با هویت ملی و فرهنگی کشور همچنان زنده و پویاست.
شاید شکل بیان این تعلق خاطر در نسلهای مختلف متفاوت باشد، اما اصل این دلبستگی همچنان پابرجاست. حضور جوانان در پویش پرچم، پیامی روشن دارد؛ اینکه تلاش برای جدا کردن نسل جدید از ریشههای هویتی خود، آنگونه که برخی تصور میکنند، موفق نبوده است.
پیوند عاشورا و میهندوستی
آنچه پویش پرچم در دهزیار را متمایز میکند، همزمانی آن با برگزاری سیزدهمین سوگواره ملی تعزیه و اجرای مجالس تعزیه و روایت حماسه عاشوراست.
در شبهایی که از وفاداری حضرت مسلم(ع)، مظلومیت طفلان مسلم(ع)، ایمان وهب نصرانی، رشادت حضرت علیاکبر(ع) و پشیمانی یزید سخن گفته میشود، مردم در کنار بیرقهای عزاداری، پرچم ایران را نیز پاس میدارند.
این همزمانی، تصویری از پیوند میان ارزشهای دینی و مسئولیتهای اجتماعی را به نمایش میگذارد. عاشورا به انسان میآموزد که در برابر حق، مسئولیتپذیر باشد و از حقیقت دفاع کند. در عرصه اجتماعی نیز دفاع از عزت، استقلال و امنیت جامعه، یکی از جلوههای همین مسئولیتپذیری است.
پویش پرچم در سیزدهمین سوگواره ملی تعزیه دهزیار، فراتر از یک برنامه نمادین است. این حرکت مردمی، بازتابی از همبستگی ملی، مسئولیتپذیری اجتماعی و دلبستگی مردم به سرزمین و هویت خود به شمار میرود.
پرچمی که این روزها در میدان تعزیه دهزیار دست به دست میشود و حتی لحظهای بر زمین نمیافتد، تنها یک نماد ملی نیست؛ بلکه یادآور فداکاری کسانی است که برای سربلندی ایران جان خود را نثار کردهاند.
شاید مهمترین پیام این پویش آن باشد که ملتها زمانی قدرتمند میمانند که میان گذشته و آینده خود پیوند برقرار کنند؛ گذشتهای که با ایثار و فداکاری ساخته شده و آیندهای که حفظ آن بر عهده نسلهای امروز و فرداست و حضور پرشور جوانان در این حرکت مردمی، نشانهای امیدوارکننده از تداوم همین مسیر است.