غدیر در خانه یک سید؛ روایتی از بیعتی که نسل به نسل ادامه دارد+فیلم

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از همدان، هنوز چند قدم تا رسیدن به خانه مانده، اما نشانه‌های عید از همان کوچه دیده می‌شود؛ پرچم‌های سبز منقش به نام مبارک مولا بر دیوار خانه به استقبال مهمانان آمده‌اند و کمی آن‌سوتر، پارکینگ خانه با بادکنک‌های سبز و سفید، ریسه‌های رنگی و پرچم «یا علی» رنگ و بوی عید گرفته است. شکلات‌ها و شیرینی‌هایی که در سینی‌ها چیده شده‌اند، خبر از میزبانی‌ای می‌دهند که ساده است اما سرشار از محبت.

آسانسور و راه‌پله‌ها نیز از این حال و هوا بی‌نصیب نمانده‌اند؛ ریسه‌ها، نورها و نشانه‌های عید غدیر، مسیر را به سمت خانه‌ای هدایت می‌کند که میزبان عاشقان امیرالمومنین (ع) است. درِ خانه که باز می‌شود، تصویر کامل می‌شود؛ فضای داخلی با نور، شیرینی، شربت، گل و ریسه آذین شده و خانه را به محفلی صمیمی و پرشور تبدیل کرده است؛ جایی که هر مهمان، با لبخند و احترام وارد می‌شود.

غدیر در این خانه فقط یک مناسبت تقویمی نیست؛ سنتی است که سال‌هاست نسل به نسل ادامه پیدا کرده و هر سال مردمی از سنین مختلف را برای تجدید بیعت با امیرالمؤمنین(ع) زیر یک سقف جمع می‌کند. خانه آرام‌آرام پر می‌شود. جمعیت یکی‌یکی وارد می‌شوند، برخی به تنهایی برای عرض تبریک آمده‌اند، بعضی فرزندانشان را همراه آورده‌اند تا رسم دیدار سادات را از نزدیک ببینند و یاد بگیرند.

در میان جمعیت، پیرمردی با عصا و دستانی لرزان آرام‌آرام خود را به صاحبخانه می‌رساند. سختی راه در چهره‌اش پیداست، اما لبخندی که هنگام دیدار سید بر لب دارد، نشان می‌دهد برای او این دیدار تنها یک رسم نیست؛ بخشی از باور و اعتقاد اوست.

هر مهمان که وارد می‌شود، آقا سید او را در آغوش می‌گیرد و با لبخند جمله‌ای را تکرار می‌کند؛ جمله‌ای که گویی رمز مشترک همه حاضران است: «الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت مولانا امیرالمؤمنین علیه‌السلام.» همین یک جمله کافی است تا فضای خانه رنگ دیگری بگیرد؛ فضایی که در آن غدیر تنها یک جشن نیست، بلکه یادآوری یک عهد تاریخی است. مداحی و ذکر فضائل امیرالمؤمنین(ع) در خانه طنین‌انداز می‌شود و حاضران با شور و شوق همراهی می‌کنند. صدای صلوات‌ها در فضای خانه می‌پیچد و کودکان در گوشه و کنار خانه سرگرم گرفتن عیدی و شیرینی‌اند.

پسر آقا سید در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم می‌گوید: این رسم از گذشته در خانواده ما وجود داشته و سینه به سینه به ما رسیده است. ما هم تلاش می‌کنیم این سنت را حفظ کنیم تا نسل‌های بعد نیز آن را ادامه دهند.

مسئول هیئت آقاجانی‌بیگ نیز که همراه جمعی از اعضای هیئت برای دیدار آمده است، می‌گوید: رسم هیئت این است که در روز غدیر به دیدار سادات برویم. امروز هم آمده‌ایم تا در شادی اهل‌بیت(ع) شریک باشیم و پس از این دیدار به خانه‌های دیگر سادات نیز سر بزنیم. سعی می‌کنیم در شادی اهل‌بیت شاد و در غمشان سوگوار باشیم.

یکی از خادمان هیئت نیز می‌گوید: آمده‌ام تا برای شیعیان امیرالمؤمنین(ع) خدمت کنم. همین که بتوانیم در چنین روزی سهم کوچکی در شادی مردم داشته باشیم، برایمان کافی است. امیدوارم این کار کوچک ما در بزرگداشت غدیر سهمی داشته باشد که اگر غدیر گرامی داشته میشد عاشورا رخ نمی‌داد.

اما شاید شنیدنی‌ترین روایت را خود آقا سید بیان کند؛ او که سال‌هاست میزبان این دیدارهاست، می‌گوید: این یک رسم قدیمی است. مردم در روز غدیر به دیدار سادات می‌آیند و این حضور را نوعی بیعت دوباره با امیرالمؤمنین(ع) می‌دانند. دستور بیعت از حضرت رسول صلوات‌الله علیه و آله به ما رسیده و بعد از ابلاغ سه روز به طول انجامیده است و می‌افزاید: البته هرکس امروز در خانه سادات حضور پیدا کند، زیر بیرق امیرالمؤمنین(ع) قرار گرفته است،

پذیرایی ساده اما صمیمانه ادامه دارد. نقل، شیرینی، شکلات‌های سبز و اسکناس‌های نویی که میان مهمانان توزیع می‌شود، لبخند را بر چهره کوچک و بزرگ می‌نشاند. آنچه در این خانه جریان دارد، فراتر از یک دید و بازدید معمولی است. اینجا غدیر نه در قالب مراسم‌های رسمی، بلکه در دل مردم زنده است؛ در دست‌های لرزان پیرمردی که با عصا خود را به دیدار سید رسانده، در ذوق کودکانی که عیدی گرفته‌اند، در صلوات‌های پی‌درپی مهمانان و در جمله‌ای که بارها تکرار می‌شود: «الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت مولانا امیرالمؤمنین علیه‌السلام.»

شاید راز ماندگاری چنین سنت‌هایی نیز همین باشد؛ اینکه غدیر در این خانه تنها روایت نمی‌شود، بلکه زندگی می‌شود؛ در آغوشی که با نام امیرالمؤمنین(ع) گشوده می‌شود، در عیدی‌ای که میان کودکان می‌چرخد و در مردمی که هنوز پس از قرن‌ها، برای تجدید عهد با ولایت، راه خانه یک سید را پیدا می‌کنند.

گزارش از: سمیرا گمار