پرتغال در آستانه جام جهانی؛ آیا دوران رونالدو به پایان رسیده است؟

کریستیانو رونالدو، که اولین بازی ملی خود را در ۲۰ آگوست ۲۰۰۳ انجام داد، به نمادی انکارناپذیر در فوتبال پرتغال تبدیل شده است. با این حال، با حضور در آستانه ششمین جام جهانی خود، این پرسش مطرح است که آیا پرتغال همچنان باید بر محور او بنا شود یا دوران گذار فرا رسیده است. رونالدو، بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی با ۱۴۳ گل، ذهنیت و انتظارات یک ملت را متحول کرده و تعریف موفقیت‌های کشورش را بازنویسی کرده است.

ژوائو آروسو، هم‌تیمی سابق رونالدو، معتقد است: «کریستیانو باعث می‌شود کشور کوچک ما در سراسر جهان به خاطر یک چیز بزرگ شناخته شود؛ به‌خاطر تمام چیزهای مثبتی که نماینده آن است.» در پنج جام جهانی گذشته، جایگاه او در تیم ملی بی‌چون و چرا بوده است. اما پس از جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، میزان بحث و انتقادها درباره نقش او در داخل پرتغال افزایش یافته است. زیر سوال بردن جایگاه رونالدو، که زمانی تابو تلقی می‌شد، اکنون فضایی متفاوت یافته است.

آنتونیو سیموئس، عضو تیم ملی ۱۹۶۶ پرتغال، اظهار داشت: «او برای بردن بازی نمی‌کند، بلکه برای این بازی می‌کند که چهره اصلی باشد. این دقیقاً برعکس اوزبیو است. من مشکلی شخصی با او ندارم، اما نمی‌توانم از واقعیت فرار کنم.» روبرتو مارتینس، سرمربی پرتغال، این بحث‌ها را «حرف‌های بی‌اساس و سطحی» خوانده و با اشاره به آمار «۲۵ گل در ۳۱ بازی اخیر ملی» تأکید کرده است: «ما درباره بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ صحبت می‌کنیم. او اینجاست چون هنوز در سطح بسیار بالایی بازی می‌کند، نه به خاطر آنچه در گذشته انجام داده است.»

رونالدو که در هر پنج جام جهانی قبلی خود گل زده، با ۸ گل در جام جهانی، تنها یک گل با رکورد اوزبیو فاصله دارد و هدف اصلی او، رساندن پرتغال به نخستین قهرمانی تاریخش در این رقابت‌هاست. او اعلام کرده که این آخرین حضورش در جام جهانی خواهد بود. آبل خاویر، بازیکن سابق تیم ملی، معتقد است: «کریستیانو درک لحظات بزرگ را بهتر از تقریباً هر بازیکن دیگری در فوتبال دارد. این تجربه می‌تواند در جام جهانی تعیین‌کننده باشد. حضورش بسیار مهم است. مردم فقط روی جنبه فیزیکی تمرکز می‌کنند، اما جنبه فنی و به‌خصوص ذهنی هم وجود دارد.»

ریکاردو، دروازه‌بان سابق پرتغال، با اشاره به اینکه «تا زمانی که ویژگی‌های فیزیکی، فنی و ذهنی‌اش را حفظ کرده باشد، همچنان یک نیروی ویرانگر است»، تأکید می‌کند: «با او، خطر همیشه وجود دارد.» در دوران مربیگری روبرتو مارتینس، رونالدو در ۳۱ بازی از ۳۹ مسابقه حضور داشته و بیشتر غیبت‌هایش به دلیل مصدومیت یا محرومیت بوده است. در غیاب او، پرتغال پیروزی‌های پرگلی مانند برد ۹–۰ مقابل لوکزامبورگ و ۹–۱ مقابل ارمنستان را کسب کرده که دوباره بحث «آیا تیم بدون او بهتر بازی می‌کند؟» را مطرح کرده است.

سوفیا اولیویرا، کارشناس فوتبال، بیان می‌کند: «او دیگر از نظر فوتبالی آن سطح را ندارد که در تیمی که می‌خواهد قهرمان جام جهانی شود، بازیکن ثابت باشد. اما مشکل این است که تیم ملی برای این وضعیت آماده نشده است.»

مدیریت بازیکنی که به یک نماد ملی تبدیل شده، آسان نیست. فرناندو سانتوس، سرمربی سابق، پس از نیمکت‌نشین کردن رونالدو در جام جهانی ۲۰۲۲، با انتقادات شدیدی مواجه شد. رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال (FPF)، پدرو پروئنسا، اعلام کرد رونالدو نقشی در انتخاب سرمربی آینده نخواهد داشت. همکاری فدراسیون با شرکت ریکاوری فیزیکی AVA CR۷ (متعلق به خود رونالدو) نیز بحث‌برانگیز شد، اما فدراسیون تأکید کرد که هیچ تضاد منافعی وجود ندارد.

پروئنسا در این باره گفت: «فدراسیون این لحظه را بدون بزرگ‌نمایی مدیریت می‌کند. کریستیانو همیشه به‌طور ذاتی با کشور پرتغال گره خورده است، نه فقط با فدراسیون. ما برای حال و آینده آماده‌ایم. برند کریستیانو رونالدو و فدراسیون روی هم قرار می‌گیرند. آنچه می‌توانم تضمین کنم این است که درآمدهای عملیاتی فدراسیون برای ادامه یک چرخه طبیعی و بدون تنش پس از جدایی کریستیانو کاملاً پایدار خواهد بود.» بیش از دو دهه پس از اولین بازی ملی‌اش، رونالدو همچنان در مرکز فوتبال پرتغال قرار دارد و آخرین جام جهانی او در راه است.

به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ،