12 شب روایت عاشقی؛سوگواره ملی تعزیه دهزیار به ایستگاه پایانی رسید
آخرین شب سوگواره حال و هوای دیگری داشت. از ساعات ابتدایی شب، جمعیت زیادی از عزاداران حضرت اباعبدالله الحسین(ع)، علاقهمندان هنر آیینی تعزیه و دوستداران اهلبیت(ع) از نقاط مختلف استان کرمان و حتی دیگر استانهای کشور خود را به مسجد مقدس حضرت جوادالائمه(ع) و میدان تعزیه دهزیار رسانده بودند تا شاهد آخرین پرده از این رویداد ملی باشند.
حضور مردم به اندازهای گسترده بود که بسیاری از حاضران جایی برای نشستن پیدا نکردند و ایستاده به تماشای مجلس تعزیه نشستند؛ صحنهای که بار دیگر جایگاه ویژه سوگواره ملی تعزیه دهزیار در میان دوستداران فرهنگ عاشورا را به نمایش گذاشت.
برگ آخر این مجلس عزا به روایت شهادت حضرت عباس(ع)، علمدار کربلا، برادر وفادار امام حسین(ع) و سقای تشنگان دشت نینوا اختصاص داشت؛ شخصیتی که نام او با وفاداری، ایثار، بصیرت و ولایتمداری گره خورده است و همین ویژگیها سبب شده تعزیه شهادت او همواره از جانسوزترین و تأثیرگذارترین مجالس تعزیه باشد.
شبیهخوانان و ذاکران اهلبیت(ع) با اجرایی هنرمندانه، خالصانه و سرشار از احساس، صحنههای مختلف این واقعه تاریخی را بازآفرینی کردند. روایت حرکت حضرت عباس(ع) به سوی فرات، عطش کودکان خیمهها، امانتداری علمدار کربلا و لحظههای وداع و شهادت، اشک را بر دیدگان حاضران جاری ساخت.
در میان بخشهای مختلف این مجلس، اجرای شکرالله جعفری در نقش حضرت عباس(ع) جلوهای ویژه داشت. هنرنمایی او در بازآفرینی شخصیت علمدار کربلا و انتقال حس وفاداری و فداکاری حضرت عباس(ع)، تأثیر عمیقی بر مخاطبان گذاشت و بسیاری از حاضران را تحت تأثیر قرار داد.
اما زیبایی تعزیه تنها در نقشهای اصلی خلاصه نمیشد. از سکینهخوان کوچک این مجلس که با زبان کودکانه و معصومانه عموی خود را صدا میزد تا نقشآفرینی امامخوان، علیاکبرخوان و دیگر شبیهخوانان، همگی قطعاتی از یک روایت بزرگ بودند؛ روایتی که با عشق به اهلبیت(ع) و اخلاص ذاکران جان گرفته بود.
در حقیقت یکی از ویژگیهای برجسته سوگواره ملی تعزیه دهزیار در طول سیزده دوره برگزاری، حضور نسلهای مختلف در کنار یکدیگر بوده است؛ از پیرغلامان و اساتید نامدار تعزیه گرفته تا نوجوانان و کودکانی که امروز نقشآفرین این مجالس هستند و فردا میراثداران این هنر آیینی خواهند بود.
سوگواره امسال نیز همچون سالهای گذشته تنها یک برنامه هنری نبود؛ بلکه مدرسهای برای انتقال فرهنگ عاشورا، ایثار، وفاداری، حقطلبی و ولایتمداری به نسلهای مختلف جامعه بود. در طول دوازده شب برگزاری این رویداد، مجالس مختلفی از وقایع کربلا و تاریخ اسلام توسط گروههای برجسته تعزیه کشور اجرا شد و هزاران نفر از علاقهمندان را پای این روایتهای ماندگار نشاند.
در کنار اجرای تعزیه، برنامههای فرهنگی متعددی همچون پویش پرچم، تجلیل از پیشکسوتان تعزیه، استقرار پایگاه انتقال خون و حضور مسئولان فرهنگی و اجرایی استان نیز بر غنای این رویداد افزود و دهزیار را بیش از پیش به عنوان «روستای تعزیه ایران» در سطح کشور مطرح کرد.
اما با پایان یافتن آخرین مجلس تعزیه، حس و حال دیگری بر فضای میدان حاکم شد. گویی پس از دوازده شب همنشینی با نام و یاد اهلبیت(ع)، دل کندن از این فضا آسان نبود. مردمی که شبهای متوالی مهمان این مجلس بودند، حالا با نگاهی به میدان تعزیه، صندلیهای خالی، پرچمهای برافراشته، داربستها و صحنههایی که تا ساعاتی قبل محل روایت حماسه عاشورا بود، احساس دلتنگی میکردند.
پایان سوگواره دهزیار اگرچه به معنای جمع شدن صحنهها، پرچمها و تجهیزات این رویداد است، اما پایان راه نیست؛ چرا که عاشقان اهلبیت(ع) از همین امروز چشم انتظار ماه محرم و مجالس عزاداری سیدالشهدا(ع) هستند.
سیزدهمین سوگواره ملی تعزیه دهزیار با همه اشکها، خاطرهها، روایتها و حماسههایش به پایان رسید؛ اما آنچه باقی ماند، پیام جاودانه عاشورا بود. پیامی که در دوازده شب تعزیه، از زبان ذاکران اهلبیت(ع) روایت شد و در دل هزاران مخاطب نشست. دهزیار امسال نیز نشان داد که تعزیه تنها یک هنر نیست؛ بلکه رسانهای ماندگار برای زنده نگه داشتن فرهنگ عاشورا و انتقال پیام وفاداری، ایثار و حقیقتطلبی به نسلهای آینده است.