محمودی: مصدومیت تلخترین لحظه فوتبالیام بود؛ برای جام جهانی مینویسم
امیرحسین محمودی، ملیپوش جوان فوتبال ایران، در تازهترین گفتوگوی خود با برنامه «بازیساز» به تشریح مسیر دشوار رسیدن به تیم ملی، چالشهای مصدومیت و انگیزههای قوی خود برای حضور در بزرگترین رویداد فوتبالی جهان، جام جهانی، پرداخت. محمودی با وجود تجربه مصدومیتهایی که مسیر حرفهای او را تحت تاثیر قرار داد، از امیدواری خود برای درخشش در جام جهانی صحبت کرد و تأکید داشت که حتی در دوران دوری از تمرینات تیمی، با نوشتن اهداف خود، انگیزه حضور در این رقابتها را حفظ کرده است.
این ملیپوش جوان فوتبال ایران در این مصاحبه به شوق پیوستن به اردوی تیم ملی، آرزوی گلزنی در جام جهانی، علاقه به اسطوره فوتبال ایران، علی دایی، نقش مادر در زندگیاش، دلتنگی برای خانواده و وطن، علاقه به ورزش کشتی، موسیقی مازندرانی و احساس عمیق خود نسبت به ایران اشاره کرد. محمودی همچنین مصدومیت اخیر خود را که سه ماه او را از شرایط عادی دور نگه داشت، تلخترین لحظه دوران فوتبالیاش توصیف کرد.
مصدومیت، سد راه جام جهانی
محمودی در ابتدای فصل جاری از ناحیه دست دچار مصدومیت شد و این اتفاق او را مجبور به تمرینات انفرادی کرد. او در این باره گفت: «اول فصل از ناحیه دست دچار مصدومیت شدم. دقیقاً همان اوایل فصل بود، دو سه هفته مانده به بازیهای هفته هشتم و نهم. در آن روزها دستم بسته بود و تنها تمرین میکردم. برای خودم مینوشتم که باید جام جهانی را ببینم. هنوز هم شرایطم صددرصد نشده، اما دارم تلاش میکنم و به خدا امید دارم.»
هیجان حضور در اردوی تیم ملی
این بازیکن جوان از هیجان وصفناپذیر خود برای پیوستن به اردوی تیم ملی سخن گفت: «اصلاً باور نمیکنید چقدر ذوق داشتم. واقعاً نمیدانم چه چیزهایی آوردم. فقط وسایل واجب مثل استوک را جمع کردم و آمدم. آنقدر هیجان داشتم که بیشتر از هر چیزی فقط میخواستم خودم را به اردو برسانم.»
علاقه به کشتی و خاطره از برادر
محمودی در پاسخ به این سوال که اگر فوتبالیست نمیشد چه کاره میشد، به علاقه خود به کشتی اشاره کرد: «احتمالاً کشتیگیر میشدم. اول کشتی را شروع کرده بودم و دو سال کشتی گرفتم. در کشتی هم خوب بودم و استعداد داشتم.» وی همچنین به حضور برادرش در فوتبال پیش از خودش اشاره کرد: «برادرم. او قبل از من در فوتبال بود.»
تلخترین لحظه و معنای وطن
وی مصدومیت اخیر را تلخترین لحظه زندگی فوتبالی خود دانست: «آخرین مصدومیتم را پاک میکنم. خیلی اذیت شدم. تقریباً سه ماه درگیر آن بودم. اوایل حتی نمیتوانستم با تیم تمرین کنم. بعد از یک ماه خودم تمرین میکردم، اما آن مصدومیت واقعاً برایم سخت بود.» محمودی در توصیف معنای وطن گفت: «وطن را مثل یک گروه و یک تیم میبینم. چیزی که همه باید کنار هم برایش تلاش کنند.»
تاثیر مادر و آرزوی صعود
محمودی به دعای خیر مادرش اشاره کرد: «همیشه به من میگوید برو به امید خدا، ما دعات میکنیم. همیشه هم میگوید هر جا رفتی، سربلندمان کردی.» او آرزو دارد تصویر صعود مقتدرانه تیم ملی از گروههای جام جهانی در ذهن مردم باقی بماند.
اولین درآمد و الگوی فوتبالی
این بازیکن در خصوص اولین درآمد خود از فوتبال گفت: «گذاشتیم روی اجاره خانه و خانهمان را کمی بزرگتر کردیم.» وی علی دایی را الگوی فوتبالی خود معرفی کرد: «علی آقا دایی.»
پیام اتحاد و مدیون بودن به قلعهنویی
محمودی در صورت خطاب قرار دادن تیم پیش از بازی، پیامی مبنی بر تمرکز بر برد و بازی با تمام توان خواهد داشت: «میگویم فقط به برد فکر کنیم. طوری بازی کنیم که انگار آخرین بازی ماست و باید آن را ببریم.» او همچنین با ابراز امیدواری برای بهترین شدن، از امیر قلعهنویی به عنوان سرمربی تیم ملی تشکر کرد و گفت: «واقعاً به او مدیونم. به ما اعتماد کرد واقعاً بزرگ ما هستند.»
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، این مصاحبه دریچهای به دنیای درونی یک ورزشکار جوان و پرتلاش است که با وجود سختیها، برای رسیدن به اهداف بزرگ خود تلاش میکند.