سیل ارادت عزاداران شیرازی در سومین حرم اهل‌بیت (ع) + تصاویر

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از شیراز، مرکز ثقل سوگواری در جنوب کشور؛ امروز دهم محرم است، روزی که عقربه‌های زمان روی مظلومیتی تاریخی متوقف شده‌اند. در حالی که آفتاب بی‌امان تیرماه، تازیانه‌های داغ خود را بر پیکر شهر شیراز می‌کوبد، پایتخت فرهنگ و تمدن ایران اسلامی، حماسه‌ای از جنس «اشک» را به تماشا گذاشته است. اینجا در سومین حرم اهل‌بیت (ع)، حرارت هوا در برابر شعله‌های سوزان عشقی که 1400 سال است سرد نشده، رنگ باخته است.

آیین عزاداری عاشورای حسینی در شیراز، امسال با یکی از گرم‌ترین روز‌های سال گره خورد، اما گویی هرچه دمای هوا بالاتر می‌رفت، گام‌های عزاداران در مسیر منتهی به آستان مقدس حضرت احمدبن موسی الکاظم (ع) استوارتر می‌شد.

از نخستین ساعات بامداد، پیر و جوان، زن و مرد، با پیراهن‌هایی به رنگ شب و دل‌هایی به سپیدی صبح، سیل‌وار به سوی کانون تپنده سوگ روانه شدند.

خیابان‌های منتهی به شاهچراغ (ع)، امروز شاهد صحنه‌هایی بود که هیچ دوربینی قادر به ثبت عمق معنوی آن نیست. پیرمردانی که عصا‌زنان، با محاسنی سپید و چشمانی بارانی، در صفوف منظم زنجیر می‌زدند و جوانانی که با پیشانی‌بند‌های «یا حسین»، گویی در میان شعله‌های آفتاب، خنکای بهشت را می‌جستند.

در صحن و سرای مطهر، طنین فریاد‌های «یا ابوالفضل» و «یا حسین» چنان در فضا می‌پیچید که گویی دیوار‌های حرم نیز با سوگواران هم‌نوا شده‌اند. پرچم‌های سیاه عزای حسینی و علم‌های برافراشته در میان وزش بادِ گرم، نمادی از ایستادگی و غربت آل‌الله در دشت نینوا بودند.

یکی از جانسوزترین جلوه‌های امروز، حضور جوانانی بود که با ظرف‌های گلاب و آبپاش‌های دستی، فضای غبارآلود و ملتهب را عطرآگین می‌کردند.

قطرات گلاب که بر صورت‌های آفتاب‌سوخته و خیس از عرق عزاداران می‌نشست، یادآور نسیمی بود که گویی از سوی کربلا وزیدن گرفته تا مرهمی بر دل‌های سوخته باشد؛ دستان سخاوتمندی که به یاد «سقای دشت کربلا»، تشنگی را از لبان خسته می‌زدودند.

امروز در شیراز، هر اشکی که بر گونه‌ای غلتید، داستانی از ارادت بود. اینجا نه خستگی معنا داشت و نه گرما مانع می‌شد. آیین‌های سوگواری، آینه‌ای تمام‌نما از مفاهیم والای عاشورا گشت؛ صبر زینب (س) در طاقت مادرانی که کودکان شیرخوار خود را به زیر آفتاب آورده بودند، عطش علی‌اصغر (ع) در لبان خشکیده کودکان و وفای عباس (ع) در گام‌های بلند هیئات مذهبی تجلی یافت.

مردم ولایتمدار و شهیدپرور شیراز، امروز ثابت کردند که جغرافیای عاشورا مرز نمی‌شناسد و زمان نمی‌تواند گرد فراموشی بر این مصیبت عظیم بپاشد.

اجتماع عظیم هیئت‌های مذهبی در شبستان امام خمینی (ره) و صحن‌های پیرامونی، لرزه بر اندام هر نظاره‌گری می‌انداخت؛ جایی که هزاران دست به نشانه مظلومیت «سیدالشهدا» به هوا برمی‌خاست و با نظم و شکوهی بی‌نظیر، وحدت امت اسلام را در سایه‌سار مکتب ایثار فریاد می‌زد.

عاشورای امسال در شیراز، فراتر از یک مراسم سنتی، به یک مانور بزرگ ایمان مبدل شد. وقتی صدای اذان ظهر در شهر پیچید، همان دست‌هایی که بر سینه می‌زدند، در صفوفی متحد به نماز ایستادند تا ثابت کنند پیام امام حسین (ع) که همانا احیای دین و نماز بود، در عمق جان این مردم ریشه دوانده است.

شعله‌های خورشید تیرماه شاید غروب کنند، اما شعله‌ای که امروز در حرم شاهچراغ (ع) افروخته شد، تا ابد در رگ‌های این شهر جاری خواهد ماند.

مردم شیراز امروز با اشک‌های جاری بر چهره و عرق‌های نشسته بر پیشانی، دوباره با آرمان‌های کربلا بیعت کردند تا بگویند: اگر در کربلا نبودیم تا یاری‌ات کنیم، امروز با تمام وجود فریاد “لبیک یا حسین” سرمی‌دهیم.