ایران در جام جهانی؛ از فرصتسوزی تا گره خوردن سرنوشت به نتایج دیگران
تیم ملی فوتبال ایران پس از تساوی مقابل مصر، دیگر سرنوشت صعود خود در جام جهانی را در دستان خود نمیبیند و منتظر نتایج سایر دیدارهای این رقابتها است. این اتفاق در حالی رقم خورده که اگر ایران در همان بازی نخست مقابل نیوزیلند موفق به حفظ سه امتیاز میشد، اکنون وضعیت کاملاً متفاوتی داشت.
عملکرد تیم ملی در جام جهانی نشاندهنده فقدان بازیسازی در خط میانی است. تیم ایران در اغلب دقایق بازی بیشتر در نقش تماشاگر گردش توپ حریف ظاهر شده و کمتر خلاقیت، حفظ مالکیت یا انتقال هدفمند توپ را به نمایش گذاشته است. در هر سه مسابقه، امید اصلی تیم به دفاع، دوندگی و درخشش بازیکنان عقب زمین گره خورده است؛ تاکتیکی که برابر بلژیک نیز جواب داد، اما بارها تیم را تا آستانه فروپاشی پیش برد و در صورت عدم درخشش علیرضا بیرانوند، نتایج دیگری رقم میخورد.
فارغ از نتیجه نهایی صعود یا عدم صعود، تیم ملی ایران نیازمند مواجهه با مهمترین ضعف فنی خود یعنی ناتوانی در کنترل بازی در میانه میدان است. تیمی که قادر به کنترل هافبک خود نباشد، در رویدادهای بزرگی چون جام جهانی همواره باید منتظر اشتباهات حریف یا اتفاقات باشد.
مهمترین درس جام جهانی، استفاده از فرصتهاست. از دست دادن مهمترین فرصت در همان روز نخست مقابل نیوزیلند، اکنون تیم ملی را در موقعیتی قرار داده که باید چشم به نتایج سایر تیمها بدوزد.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی، پس از مسابقه از عملکرد تیم ابراز رضایت کرده و به مواردی چون بیعدالتیها و ناسازگاری اتفاقات اشاره داشت، اما واقعیت زمین مسابقه ضعفهای فنی تیم را نمایان ساخت.