هالند؛ آقازاده واقعی جام جهانی در مقابل مدعیان فیک
جام جهانی همواره بستری برای نمایش درخشش استعدادها در بالاترین سطح فوتبال و همچنین صحنهای برای همگرایی هنر و خلاقیت در سایر زمینهها بوده است. شباهتهای زیادی بین دنیای فوتبال و سینما وجود دارد؛ از علاقهی مشترک چهرههای سینمایی به فوتبال تا جایگاه ویژهی سینما در میان فوتبالیستها. با این حال، هر دو عرصه، مانند بسیاری از بخشهای دیگر جامعهی ایران، با معضل «آقازادگی» دست و پنجه نرم میکنند.
در طول تاریخ فوتبال ایران، بازیکنان بزرگی پسران خود را وارد این عرصه کردهاند، اما نه تنها کمکی به اعتبار آنها نشد، بلکه عملکرد ناموفق فرزندان، گاه باعث تضعیف نام و اعتبار پدران نیز گشته است. این پدیده در سینمای ایران نیز به وفور دیده میشود، جایی که بسیاری از فعالیتهای خانوادگی در این حوزه، غالباً به نتایج موفقیتآمیزی منجر نشده است.
اما امسال در جام جهانی، توجهها به سمت تیم ملی نروژ و درخشش نابغهی خط حملهی این تیم جلب شده است. ارلینگ هالند، نمادی از یک «آقازاده» موفق و موثر در دنیای امروز فوتبال است. پیش از او، فرزندان بازیکنان بزرگ در عرصههای مختلف حضور داشتهاند و پس از او نیز خواهند داشت، اما هالند معیاری متفاوت را ارائه میدهد. او نه تنها میراثدار نام پدر نبوده، بلکه توانسته از او پیشی بگیرد و اعتبار تازهای برای خود و خانوادهاش کسب کند.
ارلینگ هالند، که شایستگیهایش را پیش از این در باشگاههای بزرگی چون دورتموند و منچسترسیتی اثبات کرده بود، اکنون در بزرگترین آوردگاه فوتبال جهان، یعنی جام جهانی، خود را به دنیا نشان داده است. هر بار که هالند گلزنی میکند، پدرش در جایگاه تماشاگران با شور و هیجان فراوان، موفقیت پسر را جشن میگیرد. این شکوه موفقیت، سوالاتی را در خصوص کمبود «آقازادههای ارزشمند» واقعی در جامعهی ما، چه در حوزهی هنر و چه در فوتبال، مطرح میکند.
هالند به نمادی واقعی از «آقازاده» در مقابل انبوهی از مدعیان «فیک» تبدیل شده است. افرادی که در هر عرصهای که تحت نورافکن توجه عمومی قرار میگیرد، تنها از نام و جایگاه خانوادگی خود بهره میبرند، بدون آنکه شایستگی واقعی از خود نشان دهند. این در حالی است که در غیاب توجه عمومی، شاهد جابجایی آنها بین حوزههای مختلف و لطمه زدن به منافع عمومی هستیم. به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، درخشش هالند بار دیگر این تفاوت فاحش را یادآوری میکند.