تحلیل بازی استرالیا و مصر؛ دلایل ناکامی فوتبال ایران در جام جهانی

دیدار تیم‌های ملی فوتبال استرالیا و مصر در مرحله یک‌شانزدهم جام جهانی، حاوی درس‌های مهمی برای فوتبال ایران بود و دلایل ناکامی این تیم در کسب نتایج مطلوب را برجسته کرد. حذف استرالیا به عنوان آخرین نماینده آسیا، پایان کار این قاره در بزرگترین رویداد فوتبالی جهان بود.

این بازی که با برتری ۲ بر صفر مصر همراه شد، هر دو گل را با ضربه سر به ثمر رساند. این سبک گلزنی، ریشه در فوتبال کلاسیک انگلیسی دارد که هم استرالیا و هم مصر، با بهره‌گیری از بازیکنان شاغل در لیگ‌های انگلیس، از آن الهام گرفته‌اند. شباهت سبک بازی این دو تیم به فوتبال انگلیس، با توجه به سابقه تاریخی ارتباطات آن‌ها با بریتانیا، چندان دور از ذهن نیست.

مقایسه رویکرد مصر در این بازی با برنامه تیم ملی ایران، نکته‌ای کلیدی را آشکار می‌سازد. ایران در حالی به مصاف مصر رفت که برای پیروزی بر تیمی با سبک تخصصی خودشان، راهکار مناسبی نداشت. تنها برنامه تیم ملی ایران در این جام، بر ارسال از کناره‌ها، سانتر و استفاده از ضربات ایستگاهی توسط بازیکنان بلندقامت استوار بود، نه تبحر در نبردهای هوایی.

این بازی همچنین تفاوت فاحش بین برنامه‌ریزی و آنالیز تاکتیکی میان مربیان بومی را نشان داد. در حالی که حسام حسن، سرمربی بومی مصر، با زیردستی مخصوص تیم ملی خود و همراهی دستیارانش، جزئی‌ترین نکات تاکتیکی را به بازیکنان یادآوری می‌کرد و آنالیز لحظه‌ای را به آن‌ها منتقل می‌نمود، هیچ اثری از این رویکرد در تیم ملی ایران مشاهده نشد. این در حالی است که تمام مربیان در سطوح مختلف فوتبال دنیا، به طور مداوم از این روش‌ها بهره می‌برند.

تفاوت دیگر در رویکرد انتخاب مربیان بود. مصر، با وجود داشتن اسطوره‌ای چون حسام حسن، بر اساس دانش مربیگری و به‌روز بودن او، سکان هدایت تیم ملی را به او سپرد. حسام حسن به طور مداوم در کلاس‌های مربیگری شرکت کرده و دانش خود را به‌روز می‌کند. در مقابل، ایران امیر قلعه‌نویی را تنها بر اساس سابقه بازی و اعتبار گذشته‌اش انتخاب کرد، در حالی که دوران مربیگری او نتایج چشمگیری به همراه نداشته است.

این دیدار، همانند تشویق‌های بی‌دلیل تیم ملی در فرودگاه مهرآباد، نشان‌دهنده رویکرد تقلیدی و عدم توجه به فلسفه و سنخیت یک عمل با فرهنگ و جغرافیای خودمان است. در واقع، به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، ما بیش از آنکه به دنبال نوآوری و برنامه‌ریزی اصولی باشیم، در پی تقلیدهای سطحی هستیم.