جادهای که توقفگاه دلها شد؛ روایت خدمت در مسیر مشهد
جاده بیرجند به مشهد، این روزها تنها یک مسیر عبور نیست؛ راهی است آکنده از اندوه، ارادت و دلدادگی؛ در طول مسیر، هر موکب و هر ایستگاه پذیرایی، روایت تازهای از همت مردم برای خدمت به زائران و داغداران این وداع تاریخی داشت؛ خادمانی که با دلهای بیادعا، خستگی راه را از چهره مسافران میزدودند و جاده را به صحنهای از همبستگی و محبت تبدیل کرده بودند.
جاده داغ است و هوا، گرم؛ اما داغی که بر دلها نشسته، حرارت آفتاب تموز کویر را از یاد همگان برده است، اینجا مسیر بیرجند به سمت مشهد است؛ شریان پیوند دلهای داغدار با مشهدالرضا (ع). جادهای که این روزها به گذرگاه عشق، اندوه و ارادت تبدیل شده و هزاران نفر از استانهای جنوبی و شرقی کشور، فرسنگها راه را پیمودهاند تا خود را به مراسم تشییع پیکر مطهر رهبر شهید برسانند. در این میان، مردم متدین و ولایتمدار خراسان جنوبی، آغوش مهربانی و سخاوت خود را گشودهاند تا غبار خستگی از چهره زائران این سفر تاریخی بزدایند.
دروازه ورودی بیرجند؛ پلیسراهی که ایستگاه دلدادگی شد
هنوز آفتاب کاملاً بالا نیامده که اتوبوسها و خودروهای شخصی با پلاکهایی سیستان و بلوچستان و کرمان در ورودی شهر بیرجند خودنمایی میکند، زائرانی که با چشمانی سرخ از بیخوابی و دلهایی پر از اندوه، راهی طوس هستند.
در همان بدو ورود و در جوار پلیسراه بیرجند، خیمههای معرفت و ارادت برافراشته شده است، موکبهای شهرداری بیرجند و سازمان جهاد کشاورزی استان صف کشیدهاند، بوی اسپند و گلاب فضای جاده را عطرآگین کرده و نوای سوزناک مداحی از بلندگوها، دل هر رهگذری را میلرزاند.خادمان جهاد کشاورزی با شربت خنک و خادمان شهرداری با بستههایی از صبحانه و آب معدنی سرد، از سرنشینان اتوبوسها پذیرایی میکنند. اینجا هیچکس غریبه نیست؛ همه همسفران یک اندوه بزرگاند.
محمدآباد علم و آرینشهر؛ شکوه سادگی و خدمت بیریا
از بیرجند که فاصله میگیریم چند کیلومتر جلوتر، به «آرینشهر» میرسیم. شهری کوچک با مردمانی بزرگ؛ موکب ها در آرینشهر پاتوقی برای تجدید قوای رانندگان خسته است، خادمان موکب با چهرههای آفتابسوخته اما گشاده رو، آب جوش برای چای زائران مهیا میسازند و با پهن کردن فرشها در سایهسار موکب، امکان استراحتی کوتاه را برای مسافران خسته فراهم میآورند.
جاده کویری پیش میرود اما مسیر، خالی از عشق نیست، در موکب «محمدآباد علم»، اهالی آستین همت بالا زدهاند و موکبی با پارچههای مشکی و عکسهای رهبر شهید تزیین شده، دلنشینترین تصویر این مسیر است. چای شیرین گرم و بسته های پذیرایی به زائران پیشکش میشود.
قاین؛ پایتخت یاقوت سرخ، غرق در ماتم و پذیرایی شبانهروزی
هرچه به سمت شمال استان حرکت میکنیم، حجم ترافیک خودروها بیشتر میشود. به قاین میرسیم؛ سرزمین یاقوت سرخ. شهر سرتاسر سیاهپوش است. در ورودی و خروجی قاین، چادرهای بزرگی برپا شده که به صورت 24 ساعته خدماترسانی میکنند.
اینجا دیگر بحث یک پذیرایی ساده نیست؛ موکبهای قاین به ایستگاههای کامل اسکان و پذیرایی و فرهنگی تبدیل شدهاند. فضاهایی برای نماز جماعت و استراحت شبانه زائران وجود دارد.
در شمالیترین نقطه خراسان جنوبی، شهر «خضری دشتبیاض» قرار دارد؛ آخرین ایستگاه این استان غیور پیش از ورود به خراسان رضوی. موکب بزرگ خضری، با سازهای مستحکم و ظرفیتی عظیم، مأمن هزاران زائری است که ساعتها رانندگی کردهاند، در اینجا اتوبوسها یکی پس از دیگری متوقف میشوند. خدمات رفاهی، توزیع غذای گرم و بستههای فرهنگی شامل زندگینامه و تصاویر رهبر شهید به کودکان و مسافران اهدا میشود.
با عبور از خضری، وارد حوزه گناباد در خراسان رضوی میشویم؛ جایی که دروازه ورود به دشت طوس است. موکبهای گناباد نیز با همان شور و حرارت ایستگاههای قبلی، کمر همت به خدمت بستهاند، قناتهای تاریخی گناباد گویی آب زلال خود را به پای زوار میریزند و موکبداران با آغوش گرم پذیرای مسافران هستند و اینجا همگان ثانیهشماری میکنند تا به مقصد نهایی، به آستان ملکوتی امام رئوف (ع) برسند، جایی که قرار است پیکر پاک و مطهر رهبر شهید در آغوش خاک آرام گیرد.
سخن پایانی؛ جادهای که تا ابد در حافظه تاریخ ماندگار شد
جاده بیرجند به مشهد این روزها فقط یک مسیر مواصلاتی نیست؛ یک تجلیگاه بزرگ از همبستگی، عشق و وفاداری ملت ایران بود. کویرنشینان صبور و بیادعای خراسان جنوبی نشان دادند که در روزهای سخت، چگونه میتوان با دستهای خالی اما دلهایی سرشار از ایمان و ارادت، حماسهای از جنس میزبانی و دلدادگی خلق کرد، مسافران این جاده، خستگی راه را به فراموشی سپردند، چرا که در هر قدم، دستی مهربان، آبی خنک و دلی سوزان، بدرقه راهشان بود.
این گزارش، تنها گوشهای از اقیانوس بیکران ارادت مردم این دیار به خادمان شهیدشان است؛ راهی که با اشک آغاز شد و با عهد و پیمانی ابدی به پایان می رسد.