راز موفقیت دروازهبانان در جام جهانی ۲۰۲۶؛ بازی با پا و پاس گلهای بلند
در فوتبال مدرن امروزی، نقش دروازهبان فراتر از محافظت از قفس توری است. این بازیکنان اکنون به عنوان بخشی جداییناپذیر از فرآیند بازیسازی تیم، به ویژه در مرحله آغازین حملات، ایفای نقش میکنند. توانایی بازی با پا برای یک دروازهبان در فوتبال امروز یک ضرورت است، زیرا تیمها به صورت تیمی حمله و دفاع میکنند.
در تاریخ فوتبال ایران، همواره شاهد حضور دروازهبانانی بودهایم که در بازی با پا با چالش مواجه بودهاند. ابراهیم میرزاپور، دروازهبان سابق تیم ملی با بیش از ۷۰ بازی ملی، در جام جهانی ۲۰۰۶ به دلیل همین ضعف، در بازی مقابل مکزیک عملکرد قابل قبولی نداشت. در مقابل، چهرههایی مانند احمدرضا عابدزاده، که بسیار جلوتر از زمان خود بود، توانایی بالایی در بازی با پا داشتند.
با ظهور علیرضا بیرانوند، فوتبال ایران صاحب یک دروازهبان کامل شد. بیرانوند به سرعت به خاطر ویژگیهای منحصر به فردش، از جمله مهار پنالتیها، پرتابهای دقیق بلند دست و ضربات قوی پا، به شهرت جهانی دست یافت و حتی نامش در کتاب گینس ثبت شد. چنین دروازهبانانی با استفاده از ضربات بلند خود، میتوانند تیم خود را از فشار دفاعی خارج کرده و به موقعیتهای حمله و گلزنی برسانند.
در مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، دو دروازهبان با همین ویژگیها، نقش تعیینکنندهای در پیروزی تیمهایشان ایفا کردند. اونای سیمون، دروازهبان اسپانیا، با ۵ کلین شیت رکورددار این دوره، در بازی مقابل پرتغال بارها با ارسال ضربات بلند، تیمش را بلافاصله به حمله سوق داد. روز قبل از آن، نیلاند، دروازهبان نروژ، با تکیه بر قدرت بدنی خیره کننده خود، همین کار را برابر برزیل انجام داد.
امروزه، بیرانوند نیز دیگر در زمینه داشتن قدرت ضربات بلند، تنها نیست. در گذشته، با استعدادی همچون عابدزاده، توانستیم با یک دراپ بلند در دقیقه ۸۹، تیم ملی را به پیروزی مقابل کویت برسانیم؛ اتفاقی که در آن زمان بسیار نوآورانه بود. علیرضا بیرانوند نیز بارها در مسابقات باشگاهی و ملی، با استفاده از این استعداد، تیمش را به سمت موقعیتهای حمله هدایت کرده است. در این جام جهانی نیز شاهد بودیم که نیلاند و سیمون چگونه از این توانایی در جهت منافع تیمی خود بهره بردند.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، اما در این جام جهانی، چرا نتوانستیم از موهبت بیرانوند و توانمندیهایش بهرهمند شویم؟ دلیل اصلی این امر، ترس و احتیاط ذاتی امیر قلعهنویی بود که باعث میشد تیم اساساً با رویکردی تدافعی وارد بازی شود و هیچ مهاجمی در موقعیتی قرار نگیرد که بیرانوند بتواند با پاس گل بلند خود، به او کمک کند.