130 روز میدانداری؛ برهم زدن محاسبات دشمن بزرگترین پیام
ملت ایران در این مدت تلخی جنگ، فشارها، داغ عزیزان و دشواریهای فراوان را پشت سر گذاشته است و اگر قرار بود این مسیر، تنها بر پایه احساسات شکل گرفته باشد، امروز باید نشانی از خستگی و عقبنشینی دیده میشد اما آنچه دیده میشود، استمرار یک اراده است، ارادهای که از نشان از باورهای درونی دارد.
130 روز گذشته است و زمان، سره را از ناسره جدا کرده است و اگر آنچه در دلهای مردم موج میزد تنها التهاب یک حادثه بود، امروز باید با گذشت زمان به خاطرهای دور تبدیل میشد اما آنچه باقی مانده نه هیجان که یقین و نه احساس که انتخاب است است.
ملت ایران در این 130 روز، میان دو راه ایستاد و آن راه سازش و راه استقامت است لذا راه فراموشی و راه وفاداری و انتخاب خود را آشکارا به جهان اعلام کرد.
این ملت، خون را با سازش معاوضه نمیکند و عدالت را بر سر هیچ میز مذاکرهای به معامله نمیگذارد و ملتی که عزیزترین سرمایه خود را تقدیم کرده است، قاتلان و آمران آن جنایت را شایسته قصاص میداند و تحقق عدالت را حقی میشمارد که با گذر زمان نه کمرنگ و نه فراموش میشود.
پیام این حضور برای جهان روشن است؛ ملت ایران مسیر خود را با فشارها تغییر نمیدهد و فشارها، تهدیدها و سختیها، اراده ملتی را که راه خود را آگاهانه برگزیده است، متزلزل نمیکند و این همان حقیقتی است که قرآن از آن با عنوان استقامت یاد میکند.
پیام این حضور، تنها برای دوستان نبود و مخاطب آن، دشمنان نیز بودند و آنان که گمان میکردند با گذشت روزها، اراده این ملت فرسوده خواهد شد، اکنون با حقیقتی متفاوت روبهرو هستند.
130 روز، زمان کمی نیست اما برای این ملت، زمان، عهد را استوارتر کرده است و آنچه امروز در میدان دیده میشود، اعلام وفاداری به گذشته و تجدید پیمان با آینده است.
خدای متعال میفرماید “الذین قالوا ربنا الله ثم استقاموا تتنزل علیهم الملائکه ألا تخافوا ولا تحزنوا”؛ ایمان، آنگاه به ثمر میرسد که با استقامت همراه شود و وعده نصرت الهی نیز نه برای آغاز راه، بلکه برای ادامه راه است و آرامش الهی، نصرت الهی و بشارت الهی، همه در سایه استقامت معنا پیدا میکنند.
در آیهای دیگر وعده میدهد “و أن لو استقاموا علی الطریقه لأسقیناهم ماء غدقاً”؛ استقامت، بنبست نیست بلکه راه گشایش است و جامعهای که بر مسیر حق پایداری کند، از برکات الهی بهرهمند خواهد شد، هرچند در میانه راه، سختیها و آزمونهای بزرگ را تجربه کند.
شعار این ملت نیز تنها یک شعار سیاسی نیست؛ ایمان به وعده الهی است که فرمود “إن تنصروا الله ینصرکم ویثبت أقدامکم” و از همین رو، جمله ماندگار «إن معی ربی سیهدین» منطق قرآن است، همان منطقی که در اوج محاصره و بنبست ظاهری، آینده را در پرتو هدایت الهی میبیند و راهی که با اعتماد به خدا آغاز شود، هرگز به بنبست نمیرسد.
130 روز گذشته است و این عدد، گواه بلوغ یک انتخاب است و انتخابی که بر پایه ایمان، صبر و استقامت شکل گرفته است، ملتی که راه خود را با معیارهای الهی انتخاب میکند، فراز و فرودهای مسیر، او را از مقصد بازنمیگرداند.
شاید بزرگترین پیام این حضور، برهم زدن همه محاسبات دشمن بود و آنان گمان میکردند گذر زمان، داغها را به فراموشی خواهد سپرد و سختیهای جنگ، ملت ایران را به تجدیدنظر در انتخاب خود خواهد کشاند و تصور میکردند فشار، راه را برای سازش هموار میکند و هزینهها، ارادهها را فرسوده میسازد.
اما 130 روز بعد، ملت ایران پاسخی روشن به این محاسبات داد و این ملت نه از راه خود بازگشته است، نه بر سر خون شهیدان معامله میکند و نه عدالت را به فراموشی میسپارد و آنچه در میدان دیده شد، تجدید بیعت با یک شخص نبود بلکه تجدید عهد با یک مکتب و آن مکتب ایمان، استقامت و مقاومت بود.
122 شب ایستادگی؛ دهدشت روایتگر میدانداری بیوقفه مردم انقلابی+تصاویر
اکنون این حضور، خود نشانهای از تحقق وعده الهی است و ملتی که بر پیمان خود استوار بماند، مشمول وعدههای تخلفناپذیر پروردگار خواهد بود و این ملت به وعده الهی ایمان دارد و به همین دلیل، استقامت را برگزیده است و میداند که نصرت الهی، پیروزی نهایی و غلبه حق بر باطل، سرانجام محتوم این مسیر است؛ آینده از آنِ کسانی است که بر عهد الهی میمانند و خداوند هرگز از وعده خود تخلّف نخواهد کرد.