آخرین وداع مادر با سرباز شهید وطن؛ آرزوی دامادی که به شهادت رسید

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از بیرجند، آسمان بیرجند امروز رنگ دیگری داشت؛ رنگی که از ترکیب خاک خاکستری و اشک‌های جاری در چشم مردم پدید آمده بود. امروز، شهر بیرجند و حومه آن، شاهد آخرین و دشوارترین سفر «استوار یکم علیرضا بالیده» بود؛ سفری که نه به مقصد، بلکه به سوی ابدیت و پهنه خاک وطن صورت گرفت.

امروز در خیابان‌های بیرجند، تنها پیکر یک سرباز نبود که بر دوش می‌گرفتند؛ امروز، بخشی از قلبِ یک مادر در میان جمعیت تشییع می‌شد. مراسم وداع با شهید استوار دوم علیرضا بالیده، امروز با شکوهی متفاوت، اما با غمی که لایه‌های عمیق‌تری داشت، برگزار شد؛ غمی که ریشه در شکاف میان «آرزوهای یک مادر» و «تقدیر الهی» داشت.

تضاد تلخ؛ از جشن عروسی تا مراسم تشییع

در میان هیاهوی تکبیرها و اشک‌های جاری، تصویری که بیش از هر چیز جان‌ها را می‌آشوبید، حضور مادرِ شهید بود. مادری که تا همین چندی پیش، در خیال خود، روزی را می‌دید که علیرضا با لباسی سپید و لبخندی بر لب، در قامت یک داماد در خانه قدم می‌گذاشت؛ همان جوانی که تمام امیدهای او برای تماشای شکوهِ زندگی‌اش بود.

تقابل لباس دامادی و آرزوی مهری

حاضران در مراسم، از تضاد تلخ میان «لباس دامادی» که در ذهن مادر نقش بسته بود و «کفن سپید» که امروز بر پیکر علیرضا پوشانده شده بود، به شدت متأثر بودند. این تضاد، سنگینیِ فقدان را برای هر کس که در مراسم حضور داشت، دوچندان می‌کرد. اشک‌های مادر، نه تنها برای مرگ فرزند، بلکه برای تمام نقشه‌هایی بود که با رفتن او، در میان خاک بیرجند دفن شد.

شکوهِ در میان اشک‌ها

بیرجند از سپیده‌دم امروز، شاهد بود که سکوت سنگین شهر با صدای لرزان تکبیر و نوحه‌های جانسوز شکسته شد. پیکر مطهر شهید علیرضا بالیده، که گویی از جنس نور و ایمان بود، در میان تابوت و پوشیده در پرچم ایران، بر دوش مردمی قرار گرفت که هر یک، داغی متمایز اما دردی مشترک در سینه داشتند.

اما تقدیر، مسیر دیگری را ترسیم کرده بود. همان دستی که قرار بود روزی لرزان از خوشحالی، گل‌های جشن عروسی را به فرزندش تقدیم کند، امروز با لرزشی از جنسِ سوگ، بر پیکر پوشیده در پرچم ایران مماس شد. آرزوی دیدنِ «لباس دامادی» در مقابل واقعیتِ «لباس شهادت»، در چشمان این مادر، حک شده بود؛ تضادی که نشان داد رسیدن به مقام شهادت، بهایی فراتر از تمام آرزوهای دنیوی دارد.

شکوهِ ایثار در میان اشک‌های بی‌صدا

مراسم تشییع با حضور پرشور مردم در شهر بیرجند برگزار شد. در حالی که جمعیت با فریاد «لبیک یا حسین» و «شهید آمد»، مسیر را برای عبور از پیکر مطهر باز می‌کردند، سکوتِ سنگینِ مادر، گویای داستانی بود که کلمات از توصیف آن ناتوانند.

شهید علیرضا بالیده، که از نیروهای وظیفه‌شناس و فداکار بود، امروز نه تنها به عنوان یک سرباز، بلکه به عنوان نمادی از تمام جوانانی که آرزوهای شخصی خود را در قربانگاه خدمت به میهن فدا می‌کنند، در میان مردم تشییع شد

تدفین؛ پیوند ابدی با خاک میهن

پس از طی مسیر تشییع، پیکر مطهر این شهید جوان در آرامستان [مزار شهدا ] به خاک سپرده شد. در لحظه خاکسپاری، گویی زمین نیز برای استقبال از این مهمانِ بی‌کفن، در سوگ فرو رفت.

اگرچه آرزوی مادر برای دیدنِ فرزندش در لباس دامادی، امروز به خاک سپرده شد، اما شهادت علیرضا، او را از یک «جوانِ ساده» به یک «قهرمان ابدی» بدل کرد؛ جوانی که جایگاهش را از خانه‌ای کوچک، به پهنه وسیع تاریخ و قلب‌های مومن مردم تغییر داد.

در مسیر حرکت پیکر مطهر، از میدان‌های اصلی شهر تا ورودی آرامستان، جمعیت بی‌وقفه در حال افزون شدن بود. مردان با چشمانی سرخ از گریه و زنان با حصارهای از اشک و دعا، راه را برای این پهلوانِ وطن باز می‌کردند. عبور از میان جمعیت، گویی عبور از میان دریایی از حزن و ارادت بود؛ جایی که هر کلمه‌ای که بر زبان می‌آمد، «شهادت» بود و هر نگاهی، تجلیِ «فخر لحظه وداع با خاک وطن».

با رسیدن کاروان تشییع به آرامستان، لحظه‌ای از سکوت پرده‌برداری شد؛ سکوتی که از سنگینیِ فقدان، سنگین‌تر بود. با آغاز مراسم تدفین، وقتی خاک بر پیکر استوار و جوان شهید ریخته شد، صدای برخورد بیل‌ها با خاک، گویی ضربه‌ای بر قلب حاضران بود.

در آن لحظه، تقابل عجیبی میان دو احساس در میان جمعیت موج می‌زد: از یک سو، غمِ عمیق از فقدانجوانی که تمام توان خود را در مسیر حق گذاشته بود، و از سوی دیگر، غروری که در چشمان سربازان و خانواده‌اش موج می‌زد؛ غروری از این جنس که می‌دانستند این خاک، از خونِ بهترین‌ها سیر شده است.

میراثی که خاک نمی‌تواند پنهان کند

شهید استواردوم علیرضا بالیده تنها یک سرباز نبود؛ او نمادی از تعهد، انضباط و ایثار بود که امروز با رفتنش، جای خالی‌اش در صفوف خدمت و در قلب‌های مردم بیرجند، به وضوح احساس می‌شود.

آرامستان امروز شاهد آرامشِ ابدی مردی بود که در حیات، همواره در جستجوی معنا و خدمت بود. امروز خاک بیرجند، تنها پیکر یک شهید را در خود جای نداد، بلکه میراثی از شجاعت را در دل خود مَحفوظ کرد تا نسل‌های آینده، وقتی بر این خاک گام می‌گذارند، بدانند که آرامشِ امروز، حاصلِ خون‌هایی است که در همین خاک، سپری شده‌اند.

استوار دوم شهید علیرضا بالیده از کارکنان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و اهل شهرستان بیرجند بود که در تاریخ 17 تیر ماه در حمله ددمنشانه دشمن آمریکایی صهیونی به پایگاه هوایی شهید عبدالکریمی بندرعباس به فیض شهادت رسید.

این شهید والامقام مجرد و متولد 24 مرداد ماه 1383 در بیرجند بود.