انتقاد بیرانوند از مهدویکیا؛ میراث اسطورهها و وظایف نسل فعلی
علیرضا بیرانوند، دروازهبان تیم ملی فوتبال، در اظهاراتی تلویزیونی از مهدی مهدویکیا، پیشکسوت و مدیر تیمهای پایه، انتقاد کرده و این موضوع واکنشهای مختلفی را در پی داشته است.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، بیرانوند در حالی از مهدویکیا گلایه کرده که او به عنوان مهمان افتخاری فیفا در جام جهانی حضور داشته و به دلیل جایگاه و اعتبار خود، با دعوت فیفا در رویدادهای رسمی شرکت میکند.
انتقاد بیرانوند مبنی بر عدم حضور مهدویکیا در هتل تیم ملی و مقایسه آن با حضور اسطورههای فوتبال برزیل مانند رونالدینیو در کنار بازیکنان، به نظر میرسد بدون در نظر گرفتن تفاوتهای ساختاری و حمایتی میان فدراسیونهای فوتبال ایران و برزیل صورت گرفته است. حمایت و دعوت از بزرگان فوتبال در برزیل، امری رایج است که توسط فدراسیون فوتبال این کشور برنامهریزی و اجرا میشود.
رفتار ستارگانی مانند نیمار با پیشکسوتان تیم ملی برزیل، نمونهای از احترام متقابل و جایگاه اسطورهها در فوتبال این کشور است. این در حالی است که در فوتبال ایران، گاهی بزرگان و پیشکسوتان از سوی نسل فعلی بازیکنان کمتر مورد توجه قرار میگیرند.
در این میان، بحث احترام متقابل و جایگاه پیشکسوتان مطرح میشود. در حالی که احترام به بزرگان واجب است، نقد سازنده نیز نباید نادیده گرفته شود. با این حال، این انتقاد به گونهای مطرح شده که گویی مهدویکیا به عنوان یک فرد عادی و بدون اعتبار، در این رویداد حضور یافته است.
بیان این نکته ضروری است که حضور بزرگان فوتبال مانند مهدویکیا، علی دایی و احمدرضا عابدزاده در جایگاههایی که کسب کردهاند، حاصل تلاش و افتخارات آنها بوده و این افراد بدون دعوت یا برای کسب منفعت شخصی در جایی حاضر نمیشوند.
عدم انتشار پستهای حمایتی در فضای مجازی توسط بازیکنان تیم ملی برای پیشکسوتان، موضوع دیگری است که در این بحث مطرح شده است. این در حالی است که احترام و ارتباط، جادهای دوطرفه است و انتظار حمایت از بزرگان، مستلزم ادای احترام از سوی نسل فعلی به آنان است.
نمونههایی مانند تقدیر علی دایی از مهدی طارمی و سردار آزمون در زمان آقای گلی در لیگهای خارجی، نشاندهنده رسم بزرگی کردن از سوی پیشکسوتان است. این امر پرسشی را درباره پایبندی نسل فعلی به رسم شاگردی و احترام به بزرگان مطرح میکند.
در پایان، نسلی که مدام خود را بهترین نسل تاریخ فوتبال ایران میداند و به طور ضمنی جایگاه بزرگان پیشین را زیر سوال میبرد، نباید انتظار حمایت یا توجه ویژه از سوی همین بزرگان داشته باشد.