اسپانیا جام جهانی را فتح کرد؛ سلطه سه ساله بر فوتبال ملی جهان با اتحاد یک ملت
اسپانیا با وفاداری به فلسفه همیشگی خود، آرژانتین را در فینال جام جهانی شکست داد و با قهرمانی، نهتنها به سه سال سلطه خود بر فوتبال ملی جهان ادامه داد، بلکه شبی فراموشنشدنی برای اتحاد یک ملت رقم زد.
این تیم در فینال جام جهانی، با نمایش تمام مسیر فوتبال؛ از ظرافت و زیبایی تا جنگندگی و سختکوشی، از پاکی و خلوص تا پافشاری و استقامت، در نهایت به هدف خود یعنی قهرمانی رسید. پیروزی ۱-۰ مقابل آرژانتین، تأییدی سخت و دشوار بر هویت اسپانیا بود؛ پاس دادن، جستجوی فضاها، محافظت از توپ و کنترل وسواسگونه آن، ویژگیهایی بود که اسپانیاییها در این بازی به نمایش گذاشتند.
گل قهرمانی از روی نیمکت به ثمر رسید؛ کاملاً شایسته تیمی که بر این باور بنا شده است که هیچ بازیکنی بزرگتر از مجموعه نیست. نیکو ویلیامز و فران تورس، دو بازیکن تعویضی اسپانیا، زمینهساز و زننده گل پیروزی بودند. این سومین بار در مراحل حذفی بود که یک بازیکن تعویضی گل سرنوشتساز اسپانیا را به ثمر میرساند.
این تیم مجموعهای از تکنوازان نیست؛ اسپانیا ارکستری است که حتی بازیکنانی که در دقایق پایانی وارد زمین میشوند نیز نت آهنگ را بهخوبی میدانند. اسپانیا بازی را با بیش از ۶۵ درصد مالکیت توپ، ۱۲ شوت در چارچوب و بیش از دو برابر پاس صحیح نسبت به آرژانتین به پایان رساند.
با این حال، اسپانیا برای رسیدن به پیروزی مجبور بود تا آخرین لحظه بجنگد. ضعف همیشگی این تیم، یعنی نداشتن یک مهاجم نوک کلاسیک، در تعداد موقعیتهایی که خلق کرد اما نتوانست به گل تبدیل کند، بهوضوح نمایان شد. این تقریباً تنها نقطه آسیبپذیر تیمی است که در سایر بخشها به لطف انسجام و اطمینان جمعی، کمترین نشانهای از تزلزل نشان نمیدهد.
در جوایز انفرادی جام جهانی نیز اسپانیا دست بالا را داشت؛ پائو کوبارسی بهعنوان بهترین بازیکن جوان، اونای سیمون بهعنوان بهترین دروازهبان و رودری بهعنوان ارزشمندترین بازیکن تورنمنت انتخاب شدند. تنها کفش طلا از چنگ اسپانیاییها گریخت و به کیلیان امباپه، ستاره فرانسه، رسید.
۱۴ گل اسپانیا در هشت مسابقه را هشت بازیکن مختلف به ثمر رساندند؛ آماری که موفقیت این تیم در یورو ۲۰۲۴ را به یاد میآورد؛ جایی که اسپانیا با ۱۶ گل توسط ۱۰ بازیکن متفاوت، رکورد جدیدی در تاریخ این رقابتها ثبت کرد. پیروزی برابر آرژانتین همچنین روند شکستناپذیری اسپانیا را به ۳۸ مسابقه رساند و رکورد ایتالیا را شکست.
این قهرمانی برای لوئیس دلافوئنته، مربیای که زمانی با کنایه او را «لوئیس کی؟» مینامیدند، یک پیروزی شخصی نیز بود. اسپانیای امروز، بازتابی از خود این کشور است؛ کشوری که از مناطق، لهجهها و هویتهای گوناگون شکل گرفته است.
یکشنبهشب، تفاوتها از بین نرفتند؛ آنها فقط دیگر مانعی برای کنار هم بودن نبودند. فوتبال، دستکم برای یک شب، کاری را انجام داد که سیاست اغلب از انجامش ناتوان است: باعث شد اسپانیا خود را یکپارچه و متحد احساس کند.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، اسپانیا رکورد ایتالیا را هم شکست.
