آواز وطن بر فراز پل زخمی B1 طنینانداز شد
وحید تاج، خواننده موسیقی اصیل ایرانی، این بار صحنه اجرای خود را نه در تالارهای باشکوه کنسرت، بلکه بر فراز پل B1 کرج برگزید؛ پلی که در جریان جنگ 12 روزه و حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، هدف حمله قرار گرفت و آسیب دید. پلی که روزی صدای انفجار و اضطراب را تجربه کرد و امروز، نوای موسیقی درباره وطن و عشق به ایران بر فراز آن طنینانداز شده است.
گویی هنر آمده تا بر زخمی که بر تن شهر مانده، مرهمی از امید و زندگی بگذارد. پل B1 حالا بخشی از حافظه جمعی شهری است که روزهای سخت جنگ را از سر گذراند. سازهای که در آن روزهای پرالتهاب، نشانی از ایستادگی مردمی بود که با وجود نگرانیها، زندگی را رها نکردند. امروز نیز همان پل، با صدای یک هنرمند و اجرای قطعهای با مضمون وطن، معنایی تازه پیدا کرده است.
در هر قاب از این اجرا، میتوان تقابل دو تصویر را دید؛ از یک سو، یادآور روزهایی که دشمن با حمله به زیرساختهای کشور، امنیت و آرامش مردم را هدف گرفت و از سوی دیگر، صدای موسیقی که آرام، نجیب و استوار بر همان نقطه مینشیند تا بگوید ایران، با همه زخمهایش، همچنان زنده است و فرهنگ و هنر، نخستین پیامآوران این زندگی دوباره هستند.
این اجرا در روزهایی منتشر شد که خبر توقیف گذرنامه وحید تاج پس از بازگشت از تور کنسرت اروپا نیز بازتاب فراوانی داشت. او در توضیح انتشار این اثر گفت که هیچ توقیفی نمیتواند از عشق او به ایران کم کند. جملهای که در کنار انتخاب پل B1، رنگ دیگری به خود میگیرد و نشان میدهد برای او، عشق به وطن نه یک شعار، بلکه باوری عمیق است.
شاید زیبایی این اجرا دقیقاً در همین تضاد نهفته باشد؛ جایی که دشمن، ویرانی را میخواست، امروز صدای موسیقی شنیده میشود. جایی که روزی آسمانش با دود و آتش تیره شد، اکنون آوازی درباره وطن و عشق به ایران در فضا میپیچد. این همان قدرت هنر است؛ قدرتی که بدون هیاهو، روایت میکند، تسکین میدهد و امید میآفریند.
برای مردم کرج، پل B1 دیگر فقط یک پل نیست، بلکه یادگاری از روزهای مقاومت است. حالا با اجرای وحید تاج، برگ دیگری نیز به روایت این پل افزوده شده است؛ روایتی که از دل رنج، به امید میرسد و از میان زخمها، صدای زندگی را به گوش میرساند تا ثابت کند دشمن میتواند پل را هدف بگیرد، اما هرگز نمیتواند روح یک ملت را به زانو درآورد.
شاید سالها بعد، وقتی از پل B1 سخن گفته شود، تنها از حمله و آسیب آن یاد نکنند، بلکه از روزی هم بگویند که یک خواننده ایرانی، درست بر همان پل ایستاد و از وطن خواند و با آوازش نشان داد که میتوان بر زخمها خواند، میتوان از دل اندوه، امید آفرید و میتوان با هنر، پاسخی ماندگار به هر آنچه بوی ویرانی میدهد، داد. سازهها شاید آسیب ببینند، اما روح یک ملت، با عشق به سرزمینش، همچنان استوار و پابرجا خواهد ماند.