قربانی سرمربی آلومینیوم شد؛ آیا مدیرعامل جدید تیم در جریان بود؟
مراسم معارفه محمد محمدی به عنوان مدیرعامل جدید باشگاه آلومینیوم اراک برگزار شد و در پی این انتصاب، محمد رجاییان پس از سالها همکاری از این باشگاه جدا شد. پیش از این نیز مجتبی حسینی، سرمربی سابق تیم، راهی تیم نساجی شده بود. رسانهها خبر از جایگزینی پیروز قربانی بر روی نیمکت نماینده اراک در لیگ برتر داده بودند. روز شنبه ۳ مرداد ۱۴۰۵، مراسم رسمی معارفه برگزار و ضمن معرفی اعضای جدید هیئت مدیره، انتصاب محمدی به عنوان مدیرعامل و قربانی به عنوان سرمربی تیم، رسماً اعلام شد. محمدی و قربانی جانشین رجاییان و حسینی شدند.
در این مراسم، افراد حاضر به رسم سنت، سخنرانی کردند. فرصت دادن به مدیر و مربی جدید برای اجرای برنامههایشان امری بدیهی است. آلومینیوم در سالهای اخیر با رویکرد جوانگرایی، ضمن حفظ سهمیه استان مرکزی، بازیکنان مستعدی را به تیمهای ملی پایه و بزرگسالان و باشگاههای دیگر معرفی کرده و از این مسیر درآمدزایی نیز داشته است. انتظار میرود این تیم به همین روند ادامه دهد و به مدیر و مربی جدید فرصت کافی برای پیادهسازی اهدافشان داده شود.
نکته قابل توجه در این میان، انتخاب سرمربی پیش از انتصاب مدیرعامل بود؛ اقدامی که در فوتبال جهان سابقه ندارد و معمولاً پیامدهای مشخصی به همراه دارد. این انتصابها توسط دو فرد با سوابق کاملاً متفاوت صورت گرفته و هر دو از تعامل بالا با همکاران خود شناخته نمیشوند. با استناد به کارنامه دوران بازیگری، به نظر میرسد هر دو تمایلی به تقسیم اختیارات در جایگاه جدید مدیریتی و مربیگری ندارند.
محمد محمدی سابقه حضور در تیمهای پرسپولیس و استقلال را دارد و به عنوان معاون رضا درویش، نقش کلیدی در باشگاه پرسپولیس ایفا میکرد. با این حال، به دلیل سابقه حضورش در استقلال، با مخالفت برخی پیشکسوتان مواجه بود. در نهایت، محمدی به دلیل اختلاف نظر با رضا درویش از پرسپولیس جدا شد، نه به دلیل نظرات پیشکسوتان یا هواداران. سوابق او در سایپا و سپس فولاد نیز نشاندهنده عدم تمایل وی به تعامل بالا با مدیران ارشد یا همکاران خود بود.
پیروز قربانی نیز به تازگی از هدایت فجرسپاسی جدا شد تا رسول خطیبی جایگزین او شود. قربانی با وجود پیشنهادهای مکرر برای دستیاری در استقلال، تیمی که آن را خانه خود میداند و نیمکتش آرزوی اوست، ترجیح داد نقش نفر دوم را نپذیرد. او از سطوح پایینتر فوتبال کار خود را آغاز کرد و با فجر سپاسی به لیگ برتر صعود کرد و در فصل ناتمام گذشته، نتایج و نمایشی آبرومند در برابر رقبا به ثبت رساند.
انتخاب محمدی و قربانی به عنوان مدیرعامل و سرمربی آلومینیوم، از نظر فردی قابل بررسی است و هر دو دارای سابقه و کارنامه قابل اعتنایی هستند. اشاره به حلقه تکراری مربیان و مدیران در لیگ برتر که هر ساله تکرار میشود، خارج از بحث اصلی این گزارش است.
در فوتبال جهان و ایران، لااقل بر روی کاغذ، انتخاب سرمربی به عهده مدیرعامل است و مدیرعامل در قبال نتایج سرمربی پاسخگو خواهد بود. اما چگونه محمد محمدی، بلافاصله پس از انتصاب به عنوان مدیرعامل باشگاه و پیش از آشنایی کامل با پرسنل و ساختار باشگاه، توانسته پیروز قربانی را انتخاب کند؟ بررسی ساده اینترنتی نشان میدهد که خبر انتخاب پیروز قربانی به عنوان جانشین مجتبی حسینی، چند روز پیش از انتصاب رسمی محمد محمدی به مدیریت باشگاه آلومینیوم رسانهای شده بود.
اینکه یک پرسپولیسی (با سابقه فعالیت در این باشگاه و اختلاف با مدیریت، و سپس حضور در فولاد و اختلاف با یحیی گلمحمدی) اکنون یک استقلالی را انتخاب میکند (که او نیز در کارنامهاش به هیچکس توصیه پذیر نبوده و نیست)، جنبه دیگری از این ماجراست. مهمتر از همه، حتی با فرض تفاهم متقابل محمدی و قربانی، با توجه به زمان رسانهای شدن انتخاب هر دو نفر، اگر پیروز قربانی مذاکرات خود را پیش از این با شخص دیگری (مانند رئیس کارخانه یا اعضای هیئت مدیره) نهایی کرده باشد، مدیریت محمد محمدی در این تیم و همکاری با قربانی چگونه خواهد بود؟ و چگونه قرار است در قبال نتایج تیم در نزد هواداران، رسانهها و کارشناسان پاسخگو باشد؟