تناقض رفتاری رامین رضاییان؛ بین حرفهایگری و آماتوریسم در فوتبال
رفتارهای اخیر رامین رضاییان در دنیای فوتبال حرفهای، موجی از انتقادات را برانگیخته و او را در مظان اتهام تناقض آشکار بین ادعای حرفهایگری و عملکردی آماتور قرار داده است. در حالی که رضاییان انتظار قراردادی بزرگ را دارد، حقوقدانان و کارشناسان فوتبال تاکید میکنند که قراردادهای حرفهای، تعهدات حقوقی الزامآوری هستند و بازیکنان ملزم به اجرای کامل آنها میباشند، نه انتخاب بخشهایی که به نفعشان است.
اگر قرارداد رضاییان همچنان معتبر باشد، غیبت او در تمرینات باشگاه به منزله نقض صریح تعهدات قراردادی تلقی میشود. در چنین شرایطی، باشگاه مطابق با مقررات داخلی و مفاد قرارداد، حق اعمال جریمه و حتی پیگیری مسیر فسخ را خواهد داشت. این اصل کلی برای تمام بازیکنان، صرفنظر از سابقه و جایگاهشان، صادق است.
نکته عجیب اینجاست که فردی که خود در حال نقض مفاد قرارداد است، از «احترام»، «مذاکره» و «رفتار حرفهای» سخن میگوید. حرفهایگری واقعی، نه با اظهارات رسانهای، بلکه با پایبندی به تعهدات و قراردادها معنا پیدا میکند.
رامین رضاییان دیگر بازیکنی جوان نیست که بخواهد با جنجالهای رسانهای، نخستین قرارداد بزرگ دوران حرفهای خود را کسب کند. در دوران حرفهای بالغ، منطق فوتبال حرفهای حکم به قراردادهای کوتاهمدت، ارزیابیهای سالانه و پذیرش این واقعیت میزند که هیچ بازیکنی بزرگتر از باشگاه نیست.
از سوی دیگر، اگر رضاییان واقعاً قرارداد خود را فسخ کرده باشد، به عنوان بازیکن آزاد محسوب میشود و میتواند برای هر باشگاهی به میدان برود. در این صورت، هیاهو و فشارهای رسانهای برای تعیین تکلیف او با استقلال، چه معنایی خواهد داشت؟ اگر بازار واقعی به اندازه ادعاهای او برای جذبش صف کشیده، چرا همچنان چشم به پیشنهاد استقلال دارد؟
تحلیل واقعبینانه بازار نشان میدهد که هیچ باشگاهی حاضر نشده رقمی همسطح پیشنهاد استقلال را برای جذب رامین رضاییان پرداخت کند. به همین دلیل، به جای پذیرش این واقعیت، تلاش میشود با فشار افکار عمومی، باشگاه استقلال را مجبور به پرداخت هزینه بیشتر برای جذب بازیکنی کرد که بیانضباطی کرده است.
این ماجرا تنها دو سناریو دارد: یا قرارداد همچنان برقرار است و غیبت از تمرین تخلفی آشکار است، یا قرارداد پایان یافته و در این صورت، هیچ منطقی برای پرداخت مبلغ بیشتر از سوی باشگاه برای بازگرداندن بازیکنی که خود راه جدایی را انتخاب کرده، وجود ندارد.
شاید اساسیترین سوال این باشد؛ در کدام لیگ معتبر دنیا، بازیکنی یک ماه از تمرینات دور میماند، تعطیلات شخصی خود را سپری میکند، تعهداتش را نادیده میگیرد و سپس انتظار دارد با قراردادی گرانتر به همان باشگاه بازگردد؟ اگر چنین رفتاری حرفهای محسوب شود، باید گفت که واژه «حرفهای» معنای خود را از دست داده است.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، این وضعیت بار دیگر نشان داد که در فوتبال حرفهای، قراردادها فراتر از یک پیشنهاد اخلاقی، تعهدات حقوقی الزامآور هستند.