چرا تجزیهطلبان کُرد، هیچگاه جرأت حمله به ایران را پیدا نکردند؟
سرکردگان این گروهها هم در مقطعی به کلی حمایت مالی و تسلیحاتی آمریکا را انکار کردند و در مقطعی هم دلیل عدم اقدام علیه ایران را نامساعد بودن شرایط دانستند. اما واقعاً چرا در خلال جنگ و در زمانی که فرصت حمله به ایران برای این گروهها مغتنم بود، هیچ اقدامی انجام نگرفت؟!
آنچه که ترامپ از این گروهها انتظار داشت، اقدامی مشابه حمله منافقین در ابتدای مرداد 67 و بعد از پذیرش قطعنامه بود که به واکنش ایران عملیات مشهور مرصاد منتهی شد.
واقعیت این است که گروهکهای تروریستی کُردی از نظر سازماندهی، نیروی انسانی و توان لجستیکی، شرایطی بهمراتب ضعیفتر از منافقین در سال 1367 داشته و دارند. منافقین در آن مقطع، علاوه بر برخورداری از نیروی انسانی قابلتوجه، از پشتیبانی مستقیم رژیم بعث و صدام نیز برخوردار بودند.
از سوی دیگر، ساختارهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی ایران طی چند دهه گذشته، هم از نظر توانمندی و هم از نظر تجربه در مقابله با گروههای تروریستی و معاند، پیشرفت قابل توجهی داشتهاند و شرایط امروز را نمیتوان با دهه 60 مقایسه کرد.
بنابراین، گروههای تروریستی کُردی بهخوبی میدانند که ورود به یک حمله زمینی، بدون برخورداری از برتری در نیروی انسانی، لجستیک، پشتیبانی و توان عملیاتی، میتواند ضربات سنگینی به آنها وارد کند و جمهوری اسلامی ایران میتواند مرصادی دیگر را در غرب کشور اینبار علیه تجزیهطلبان کُردزبان رقم بزند.
از همین رو، بخش قابلتوجهی از این گروهکها، بهدلیل نگرانی از سطح پاسخ و مقابله ایران، حداقل تا این لحظه ترجیح دادند بهجای ورود به یک رویارویی زمینی گسترده، روشهایی کمهزینهتر را برای پیشبرد اهداف خود دنبال کنند.