لژیونرهای مربیگری ایران در عراق؛ از امیدها تا بنبست تاکتیکی
حضور علیرضا منصوریان و سپس یحیی گلمحمدی در فوتبال حرفهای عراق، اتفاقی مهم برای مربیان لژیونر ایرانی محسوب میشود. این دو مربی، از برجستهترین چهرههای فوتبال ایران با سوابق درخشان در باشگاههای بزرگ پایتخت و تیم ملی، امیدها را برای پیشرفت مربیگری ایران در سطح بینالمللی زنده کرده بودند.
منصوریان و گلمحمدی با فاصله چند ماه، ابتدا به تیمهای الطلبه و دهوک در عراق پیوستند. این رویداد، با استقبال طرفداران استقلال و پرسپولیس و علاقهمندان این دو چهره همراه شد و حسرت دیرینه فوتبال ایران برای داشتن مربیان لژیونر را تا حدی برطرف کرد. در دهههای گذشته، لژیونر شدن یکی از مهمترین عوامل پیشرفت در فوتبال محسوب میشد، بهویژه در دهه ۷۰ که شاهد حضور بازیکنان ایرانی در سطح اول اروپا و تیمهای بزرگ بودیم.
در حالی که بازیکنان، رسانهها، ایجنتها، داوران و حتی برخی مربیان در ردههای پایه و آکادمیها سابقه حضور درخشان در عرصه بینالمللی را داشتهاند، اما فرصت برای مربیان در سطح اول حرفهای تا پیش از فرهاد مجیدی، محدود بود. مجیدی با حضور در ادنوک لیگ امارات، طلسم حضور مربیان ایرانی در سطوح بالای فوتبال حرفهای را شکست، هرچند پیش از او نامهایی چون حشمت مهاجرانی، ابراهیم قاسمپور، پرویز مظلومی و حسن روشن نیز در ردههای پایه و فوتبال در حال گذار از آماتور به حرفهای در لیگهای عربی سابقه فعالیت داشتند.
درست به همین دلیل، حضور منصوریان و گلمحمدی در فوتبال حرفهای عراق اهمیت دوچندانی داشت و موفقیت آنها میتوانست راه را برای دیگر مربیان هموار کند. با این حال، شرایط برای هر دو مربی دور از انتظار آغاز شده و آنها به نظر میرسد به سمت استفاده از تاکتیکهای رایج در فوتبال ایران روی آوردهاند.
علیرضا منصوریان پس از نخستین پیروزی با الطلبه در لیگ ستارگان عراق، در نشست خبری به وضعیت مالی باشگاه اعتراض کرد و بخشی از صحبتهای خود را با ترکیبی از کلمات عربی، فارسی و انگلیسی بیان نمود. این روش، که پیشتر در فوتبال ایران برای منصوریان جواب داده بود، اکنون در عراق نیز مورد استفاده قرار میگیرد.
در فوتبال ایران، اغلب بازیکنان و مربیان قراردادهایی بیش از ارزش واقعی خود میبندند و بخش قابل توجهی از قرارداد را در ابتدای کار دریافت میکنند. این موضوع، گاهی با وجود عدم پایبندی باشگاهها به تعهدات مالی، منجر به شکایتها و بسته شدن پنجره نقل و انتقالات میشود. بازیکنان و مربیان نیز در پی هر ناکامی، مشکل مالی باشگاه را بهانهای برای پوشاندن کمبودها قرار میدهند؛ روشی که در ایران همواره پاسخگو بوده است.
منصوریان، که به توانایی خود در ایجاد شوک و کسب نتایج کوتاهمدت شهره است، اکنون در مرحله دوم کار خود در عراق، به این تاکتیک قدیمی ایرانی روی آورده است. این روش، به دلیل شباهتهای فرهنگی، ممکن است در عراق در کوتاهمدت نیز موثر واقع شود، اما در درازمدت، چالشهای واقعی فوتبال را نمایان خواهد ساخت.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، ناکامی یک به یک بازیکنان ایرانی در لیگهای اروپایی و بازگشت آنها به لیگهای عربی و داخلی، در کنار وضعیت فعلی مربیان لژیونر، زنگ خطری جدی برای آینده فوتبال ایران محسوب میشود.