مخالفت تارتار با اعزام بازیکنان پرسپولیس به تیم امید؛ تیمی که با تهدید بازیکن میگیرد
سرمربی پرسپولیس، مهدی تارتار، صراحتاً اعلام کرده است که به دلیل نیاز باشگاه به بازیکنان جوان در مقطع فعلی، با اعزام آنها به اردوی تیم ملی امید مخالفت میکند. این تصمیم در حالی اتخاذ شده که تیم امید قرار است از دهم شهریور ماه راهی اردوی خارجی شود و نام سه بازیکن پرسپولیس، شامل دانیال ایری، پوریا لطیفیفر و پوریا شهرآبادی، در فهرست حسین عبدی دیده میشود. این بازیکنان مورد سرمایهگذاری باشگاه پرسپولیس قرار گرفتهاند و در برنامههای تارتار برای ادامه فصل جایگاه ویژهای دارند.
در شرایطی که پرسپولیس، استقلال و تراکتور در بازیهای آسیایی حضور ندارند، فدراسیون فوتبال انتظار دارد باشگاهها بازیکنان امید خود را در اختیار تیم ملی قرار دهند. با این حال، پرسپولیس به دلیل نیاز فنی، تمایلی به این همکاری ندارد. مهدی تارتار در نشست خبری پیش از بازی با ملوان، مخالفت خود را با این اردو اعلام کرده و تاکید نموده که باشگاه به این بازیکنان احتیاج دارد. او همچنین تصریح کرد که این موضوع را به مدیریت باشگاه نیز منتقل کرده و مدیران پرسپولیس نیز با نظر او همنظر هستند.
نکته قابل توجه در این ماجرا، رویکرد فدراسیون فوتبال است. پیش از این، فدراسیون باشگاهها را تهدید کرده بود که در صورت عدم همکاری و عدم ارائه بازیکنان، با جریمههای سنگین و حتی محرومیت بازیکنان مواجه خواهند شد. این پرسش مطرح میشود که آیا تیم ملی امید باید با اعمال فشار و تهدید، بازیکن جذب کند؟
اگر الزام قانونی برای این اقدام وجود دارد، باید به صورت شفاف اعلام شود. اما اگر قرار است باشگاهها بدون وجود الزام قانونی و خارج از چارچوب فیفادی تحت فشار قرار گیرند، پرسپولیس حق دارد از منافع خود دفاع کند. باشگاهی که برای جذب و قرارداد با این بازیکنان هزینه کرده است، نمیتواند در مقاطع حساس فصل، به ویژه پیش از بازیهای مهمی چون دربی، صرفاً به دلیل یک اردوی خارج از فیفادی، تمام برنامهریزیهای خود را کنار بگذارد.
راهکار منطقی دیگری که میتوانست مورد توجه فدراسیون قرار گیرد، تعطیلی لیگ یا حداقل جابهجایی مسابقات تیمهایی بود که بازیکن در تیم امید دارند. اگر فدراسیون واقعاً به موفقیت تیم امید اهمیت میدهد، میتوانست با اصلاح برنامه لیگ، از بروز چنین تقابلهایی جلوگیری کند. به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، راهحلهای متعددی برای این موضوع وجود داشت که متاسفانه ارادهای برای یافتن آنها دیده نشد. در حالی که تیم امید به بازیکنانش نیاز دارد، پرسپولیس نیز به بازیکنان خود احتیاج دارد و این ماجرا نباید به تقابل و تهدید تبدیل شود.
تیم ملی و باشگاه دو جبهه مقابل هم نیستند. فدراسیون فوتبال باید در جهت منافع کلی فوتبال ایران، تعادلی میان منافع تیم ملی و باشگاهها برقرار کند، نه اینکه با تهدید و اعمال فشار، باشگاهها را مجبور به کنار گذاشتن برنامههایشان کند. راه درست، تعامل، برنامهریزی و یافتن راهحلی است که هم منافع تیم امید تامین شود و هم باشگاهها. اگر موفقیت تیم امید تا این اندازه برای فدراسیون اهمیت دارد که حاضر به تهدید باشگاههاست، پس باید به اندازهای اهمیت داشته باشد که برنامه مسابقات لیگ نیز برای آن اصلاح شود.