پرسپولیس؛ آزمون بزرگ تارتار در دربی؛ جسارت یا ترس از شکست؟
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، پرسپولیس در مصاف با ملوان، نه تنها سه امتیاز را کسب کرد، بلکه پیامی مهم برای سرمربی خود، مهدی تارتار، ارسال داشت. قرمزپوشان پس از نمایشی محافظهکارانه و ناامیدکننده در برابر تراکتور، دوباره شمایلی از تیمی را به نمایش گذاشتند که در ابتدای فصل از آنها انتظار میرفت؛ تیمی هجومی که برای پیروزی تلاش میکند و به دنبال اشتباهات حریف نمینشیند.
این تفاوت آشکار بین دو مسابقه، این پرسش را مطرح میکند که چرا تیمی که مقابل ملوان با جسارت فوتبال بازی کرد، در دیدار برابر تراکتور تا این حد محتاط و عقبنشسته ظاهر شد؟
شاید پاسخ این پرسش را خود مهدی تارتار بهتر از هر کس دیگری بداند. در بازی با تراکتور، تارتار بیش از آنکه به تواناییهای تیم خودی اعتماد کند، نگران قدرت حریف بود. حذف یک مهاجم از ترکیب اصلی و اضافه کردن یک هافبک دفاعی، عملاً پرسپولیس را به تیمی تبدیل کرد که بیشتر به دنبال «نباختن» بود تا «بردن». وقتی تمام استراتژی تیم بر پایه فرار از شکست بنا شود، حتی یک گل خورده نیز میتواند تمام برنامهریزیها را مختل کند.
اما بازی با ملوان نشان داد که وقتی پرسپولیس از لاک دفاعی خارج میشود، چه تفاوت چشمگیری ایجاد میکند. با زدن سه گل، نمایش هجومیتر و افزایش اعتمادبهنفس، آنچه در تبریز از این تیم گرفته شده بود، دوباره بازگشت.
شاید تارتار هنوز مایل نباشد شکست مقابل تراکتور را مستقیماً به تصمیمات خود مرتبط کند، اما نتایج در فوتبال همواره گویای واقعیت هستند. پرسپولیس برای موفقیت، نباید تنها به دفاع خوب بسنده کند؛ این تیم نیازمند جسارت حمله کردن نیز هست.
اکنون نوبت به دربی رسیده است؛ بزرگترین آزمون مهدی تارتار در آغاز دوران مربیگریاش در پرسپولیس. دیگر پرسش این نیست که آیا تیمش توانایی اجرای فوتبال هجومی را دارد یا خیر؛ پاسخ این سوال در بازی با ملوان به دست آمد. پرسش اصلی این است که آیا تارتار در بازی حساس پیش رو به تیمش اجازه میدهد «خودش باشد»، یا مجدداً ترس از شکست، تصمیمات او را تحت تأثیر قرار خواهد داد؟
در دربی، رویکرد محافظهکارانه میتواند همان بلایی را بر سر پرسپولیس بیاورد که در تبریز آورد. این بار، تارتار باید انتخاب کند: بازی برای نباختن یا بازی برای بردن؟ چرا که در دنیای فوتبال، گاهی ترس از شکست، خود سریعترین مسیر رسیدن به شکست است.