فوتبال ایران در آستانه رقابتهای آسیایی؛ ناکامی ادامهدار در سایه ضعف مدیریتی
رقابتهای فوتبال باشگاهی ایران در سطح قاره کهن، با شروع لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان آسیا، وارد مرحله تازهای میشود. با این حال، نگاهی به سابقه و وضعیت فعلی فوتبال ایران نشان میدهد که امیدواری به کسب عنوان قهرمانی در این تورنمنتها، بیش از پیش کمرنگ است. سالهاست که مهمترین دستاورد نمایندگان ایران در آسیا، صرفاً کسب سهمیه حضور در این رقابتها بوده و این موضوع به عاملی برای فخرفروشی باشگاهها و کریخوانی هواداران تبدیل شده است؛ سقفی که انتظارات از فوتبال ایران را تا حد زیادی پایین آورده است.
فاصله فوتبال ایران با رقبای آسیایی روز به روز بیشتر میشود و با توجه به کمبودها و تنگناهای موجود، حتی رقابت با کشورهای درجه سوم آسیا نیز دشوار به نظر میرسد، چه برسد به قدرتهای اصلی قاره. پیشبینی میشود تا چند سال آینده، حتی حفظ سهمیه حضور در بالاترین سطح فوتبال آسیا نیز برای فوتبال ایران به یک آرزو تبدیل شود.
آخرین قهرمانی نمایندگان ایران در جام باشگاههای آسیا به 34 سال پیش بازمیگردد. از زمان شروع لیگ قهرمانان آسیا، تنها چهار بار تیمهای ایرانی به فینال این رقابتها راه یافتهاند و پس از آن، با تغییر سیستم رقابتها و ایجاد لیگ نخبگان، رسیدن به مرحله نیمهنهایی، رویای حداکثری فوتبال ایران محسوب میشود. حتی در رقابت با تیمهای دسته سومی آسیا و در سطح دوم قاره، نتایج دور از انتظار و آبروریزانه برخی تیمهای ایرانی، باعث سرخوردگی و ناامیدی هواداران شده است.
شرح دلایل ناکامی تیمهای ایرانی در آسیا، امری تکراری و تا حد زیادی بیفایده به نظر میرسد. هر فردی با تماشای چند بازی از فوتبال ایران در مقایسه با سایر تیمهای آسیایی، به وضوح متوجه زنجیرهای از ضعفهای مدیریتی، مالی، زیرساختی، فنی، فردی، نبود برنامهریزی بلندمدت و استفاده از مدیران غیرمتخصص میشود. این عوامل، شانس رقابت در فوتبال علمی و مدرن را از فوتبال ایران سلب کرده است.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، این واقعیات بر هیچکس پوشیده نیست و راهحلهای برونرفت از این وضعیت نیز مشخص است. با این حال، نبود اراده لازم برای اصلاح امور، کاملاً مشهود است. باشگاهها به جای برنامهریزی برای پروژههای 3 تا 5 ساله آسیایی، هر فصل با رویکردی جدید و از نو شروع به کار میکنند. فقدان درآمد پایدار از منابعی چون حق پخش تلویزیونی، اسپانسرینگ، فروش بلیت و فروش محصولات، از دیگر مشکلات ریشهای تیمهای ایرانی است که نیازمند قانونگذاری و نظارت دقیق است.
تا زمانی که پول فوتبال به جیب دلالان سرازیر میشود و بازیکنان خارجی با کیفیت پایین جذب میشوند، اختلاف سطح کیفی در مسابقات حساس آشکار خواهد بود. این در حالی است که به ظرفیتهای داخلی و استعدادهای جوان فوتبال ایران کمتر توجه میشود. در یک کلام، با وجود ادعای حرفهای بودن، فوتبال ایران در عمل به سطحی نرسیده که بتواند با بزرگان فوتبال حرفهای رقابت کند.
منبع: باشگاه خبرنگاران آزاد