ریشهیابی ضعف تراکتور در کنارههای زمین؛ معضلی که نیاز به راهکار دارد
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، تیم فوتبال تراکتور با معضلی جدی در کنارههای زمین مواجه است که در بازیهای ابتدایی فصل کمتر به چشم میآمد، اما دیدار اخیر مقابل شباب الاهلی در رقابتهای آسیایی، این نقص را به وضوح نمایان ساخت. این تیم در این مصاف، به دلیل فقدان بازیکنان متخصص در پست وینگر، عملاً بخش قابل توجهی از توانایی هجومی خود را از دست داد.
وقتی یک تیم نتواند از عرض زمین به خوبی استفاده کند، حریف به سادگی میتواند فضای میانی را پوشش دهد و تیم را وادار به حملات از مناطقی کند که با تراکم بالای بازیکنان حریف مواجه است. این مسئله در بازی برابر شباب الاهلی کاملاً مشهود بود و مسیرهای اصلی خلق موقعیت برای تراکتور را مسدود کرد.
مصدومیتهای اخیر، به خصوص برای مهدی ترابی، و همچنین دور بودن مهدی هاشمنژاد از ترکیب اصلی، این مشکل را تشدید کرده است. با این حال، چالش اساسی فراتر از غیبت این دو بازیکن است؛ سوال اساسی اینجاست که چرا از ابتدای فصل، جانشینان تخصصی برای چنین شرایطی پیشبینی و جذب نشدهاند.
در بازی با شباب الاهلی، در میان بازیکنان میانی تراکتور، تنها زائرکاظمینی قابلیت بازی نزدیک به خط را داشت. نفراتی چون هلیلوویچ، حسینی و خامروبکوف، ذاتاً هافبکهای میانی محسوب میشوند. این امر موجب شد تا تراکتور مجبور به استفاده از بازیکنان در پستهای غیرتخصصی خود شود که نتیجه آن، افت محسوس کیفیت بازی بود.
این وضعیت نشاندهنده یک عدم توازن جدی در ترکیب تراکتور در زمان بستن تیم برای فصل جاری است. به نظر میرسد کادر فنی بر بازگشت سریع هاشمنژاد و حضور ترابی حساب کرده بود، اما فوتبال همواره بر اساس برنامهریزی دقیق پیش نمیرود و یک تیم مدعی باید برای غیبت احتمالی مهرههای کلیدی، برنامههای جایگزین داشته باشد.
حتی با بازگشت هاشمنژاد نیز، این مشکل به طور کامل برطرف نخواهد شد. تراکتور برای ادامه فصل به بازیکنانی در کنارهها نیاز دارد که تخصص اصلی آنها، توانایی در بازی یکبهیک، نفوذ و خلق موقعیت از عرض زمین باشد.
این فقدان، یکی از بزرگترین نقاط ضعف تراکتور در فصل جاری محسوب میشود. تیمی که داعیه قهرمانی دارد، بدون داشتن بالهای مؤثر، برای موفقیت در لیگ و رقابتهای آسیایی با چالشهای جدی روبرو خواهد شد.